**Dziennik** Był to jeden z tych dni, które dzielą życie na „przed” i „po”. Zwykła sobota, szara i niepozorna, aż nagle wszystko się zmieniło. Stało się to w małej barowej knajpce przy ruchliwej trasie S8, miejscu, które nikogo nie zadziwiało, ale właśnie dlatego ludzie je lubili. Kierowcy tirów zatrzymywali się tu na mocną kawę i … Read more
Dźwięk, który wydostał się z ust Leona, nie był krzykiem. Nie był strachem. To był śmiech. Z początku wymknął się cicho—niepewnie, niemal zaskoczony własnym istnieniem. Jakby jego ciało pytało o pozwolenie, by przypomnieć sobie, czym jest radość. Katarzyna zamarła w pół ruchu. Światło słoneczne migotało na tafli basenu, woda ledwie poruszona wokół jej dłoni. Nie … Read more
Hoofdstuk 1: Het Gewicht van Leegte De stilte in het kantoor van Arthur van der Meer op de 72e verdieping was tastbaar. Het drukte op hem, een zware, koude deken die paste bij de grauwe winterlucht buiten de enorme ramen. Het kantoor, ooit het commando-centrum van een vastgoedimperium dat de skyline van Amsterdam had hervormd, … Read more
Październikowe powietrze w Bieszczadach ma w sobie coś, co przenika aż do szpiku kości. To nie jest zwykły chłód — to wilgoć i ostrość, niosąca zapach żywicy, butwiejącego świerku i nadchodzącej śnieżycy. To pierwsze, co pamiętam z tamtego wtorku. Drugie to cisza. Nazywam się Ania Kowalska. Mieszkam z babcią, Marią Kowalską, w drewnianej chacie, która … Read more
**Kapitel 1: Die Last der Leere** Die Stille in Arno Bergmanns Büro im 72. Stock wog wie eine unsichtbare Decke, schwer und kalt wie der Hamburger Winterhimmel hinter den riesigen Fenstern. Das Büro, einst das Herz eines Immobilienimperiums, das die Skyline der Stadt geprägt hatte, war jetzt ein leeres Mausoleum. Die Mahagoniregale standen kahl, die … Read more
Słońce ledwie wychyliło się ponad niskie dachy Nowego Sącza, średniej wielkości polskiego miasta, które szczyciło się porządkiem, tradycją i starannie pielęgnowanym wizerunkiem spokojnej solidności. Tego dnia upał dał się we znaki wcześnie, przyciskając chodniki i kamienne budynki, jakby samo miasto wstrzymywało oddech. Na centralnym rynku, gdzie skromny sąd sąsiadował z fontanną wybudowaną przed laty, życie … Read more
Het was een koude januari-ochtend op de militaire basis in Nieuw-Milligen, de lucht was strakblauw maar de temperatuur bleef steken onder het vriespunt. Kapitein Maarten de Vries stond bij de landingsbaan, zijn adem vormde kleine wolkjes in de ijzige lucht. De helikopter die langzaam neerdaalde bracht een bijzondere gast: Sergeant Eva van Kampen. Toen ze … Read more
Był to jeden z tych poranków, gdy wiatr ciął powietrze, jakby miał osobisty żal do każdego, kto odważył się wyjść na zewnątrz. Taki grudniowy chłód, który owijał centrum Warszawy i zamieniał każdy oddech w widmową chmurę. Krzysztof Nowak, trzydziestosiedmioletni self-made milioner, w oczach świata błyskotliwie odnoszący sukcesy w branży technologicznej, choć wewnętrznie zmęczony niekończącym się … Read more
Budzisz się, zanim miasto się ocknie, otwierając oczy na blade niebo i twardą prawdę pod tobą. Ławka w parku służy za łóżko, a otwarte niebo za dach. Mimo to szepczesz „Dzień dobry”, jakby ktoś mógł usłyszeć, i dziękujesz ciszy, że cię nie opuściła. Wstanie boli; głód sprawia, że twoje drobne ciało wydaje się jeszcze mniejsze. … Read more
Nazywam się Zofia Nowak i dziś rano siedziałam naprzeciwko ludzi, którzy dali mi życie, patrząc, jak starannie próbują je wymazać. Dzieliło nas sześć metrów przemysłowego dywanu w Sali 14B Sądu Okręgowego w Warszawie, gdzie powietrze pachniało pastą do mebli i stęchłym lękiem. Świetlówki nad głową bzyczały ostro i chłodno, rzucając długie cienie, które sprawiały, że … Read more