Pokój był cichy. Światło słoneczne przelewało się przez wysokie okna, muskając złote zasłony w sypialni willi. Na luksusowym łóżku miliardera leżała Zosia. Jej głowa tonęła w miękkiej, białej poduszce, a jedynym dźwiękiem w pokoju był jej cichy oddech. W prawej dłoni ściskała mocno szczotkę do podłóg, jakby padła ze zmęczenia w trakcie sprzątania. Obok na … Read more
Tuż przed południem promienie słońca wpadały przez szklane dachowe okna Ośrodka Rehabilitacyjnego im. Józefa Piłsudskiego w Zakopanem. Prywatny dziedziniec bardziej przypominał elegancki ogród niż placówkę medyczną. Lniane obrusy kołysały się lekko w gorącym powietrzu. Dzbanki z importowaną wodą gazowaną migotały obok nietkniętych szklanek. W powietrzu unosiły się nuty jałowca i róż, starannie dobrane aromaty mające … Read more
**Tagebucheintrag** Sie hielten sie für unwichtig, für eine Frau, die keine Wellen schlagen würde. Als die Ehrenmedaille des Bundesverdienstkreuzes über den kalten Betonboden rollte, wusste niemand, dass dies der Beginn einer 30-jährigen Verschwörung war. Einer Verschwörung, die die Wahrheit über 17 deutsche Soldaten begrub, die bei einem geheimen Einsatz an der afghanischen Grenze starben. Dies … Read more
Kiedy Lucyna przekroczyła żelazną bramę rezydencji Kowalskich, z plecakiem na ramieniu i wypłaconą połową pensji, przysięgła sobie, że nie obejrzy się za siebie. Lecz nagle rozległ się krzyk na schodach: „Tatusiu, nie! Ona jest moją rodziną!” W tej chwili milioner Aleksander Kowalski zrozumiał, że uwierzył niewłaściwej osobie. Lucyna miała dwadzieścia pięć lat i pochodziła z … Read more
Było już wpół do piątej nad ranem, gdy Justyna Olkiewicz wysunęła się z łóżka, które stało się jej więzieniem. Przez sześć miesięcy planowała ucieczkę – sześć miesięcy udawania, uśmiechów przez siniaki, liczenia każdego grosza i każdego uderzenia serca, jakby każda chwila mogła być ostatnią. Jej mąż, Kacper Borecki, był człowiekiem podziwianym publicznie – miliarder, filantrop … Read more
**Dagboek, 15 juni** De lucht boven de woestijn was zo dik dat je het zand kon proeven. De middagzon hamerde op het beton van de NAVO-oefenlocatie in Zeeland, een verzengende 45 graden. Het was stil. De verkeerde soort stilte. Het was de stilte van 13 elite-scherpschutters—allemaal mannen, allemaal onderscheiden, allemaal vol bravoure—die net een onmogelijk … Read more
Die Wüstenluft war so dick, dass man den Sand schmecken konnte. Die Mittagssonne brannte auf den Beton der Kaserne in Sachsen, ein Ofen bei 45 Grad. Es war still. Die falsche Art von Stille. Es war das Schweigen von 13 Eliteschützen – alles Männer, alles Ausgezeichnete, voller Arroganz – die gerade einen unmöglichen Schuss verpasst … Read more
Czasem myślimy, że niebezpieczeństwo krzyczy, wpada w nasze życie z hukiem, alarmami i krzykami. Ale prawda, którą poznałam na wojnie i w spokojnych polskich miasteczkach, jest taka, że najgorsze zagrożenia chowają się za codziennością – za uśmiechami, wózkami sklepowymi i światłem lampek, które brzęczą tak równo, że przestajemy je słyszeć. Nazywam się Agata Kowalska. Przez … Read more
Najbardziej przerażające nie jest to, że upadłeś. Najgorsze, że ona nie pozwala ci zostać na ziemi. Nie słyszysz upadku od razu, bo duma jest głośniejsza niż ból. Potem twoje ramię uderza o zimny marmur, a dźwięk rozchodzi się po pałacu jak wyrok. Oddech łamie się, ostry i brzydki, tak jak zawsze, gdy rzeczywistość wygrywa. Nogi … Read more
Het dorpje Vrederijk, gelegen in de uitgestrekte polders van Flevoland, stond bekend om twee dingen: het schilderachtige uitzicht op de Waddenzee en de deugdzame inborst van zijn inwoners. Het dorpsbord, geschilderd in vrolijke sierletters, vermeldde trots: “Vrederijk: Een Fijne Plek om een Gezin te Stichten.” Op zondagen was de witte toren van de Dorpskerk, geleid … Read more