Cudowne ozdrowienie dzięki wiernemu przyjacielowi2 min czytania.

Chłopiec utrzymywał się przy życiu tylko dzięki maszynom. Już trzeci tydzień leżał bez ruchu na oddziale intensywnej terapii w Krakowie. Lekarze z Wrocławia i Warszawy próbowali wszystkiego — zmieniali leki, konsultowali się z innymi specjalistami, ale jego stan wciąż był krytyczny. Powoli zaczęli przygotowywać rodziców na najgorsze, delikatnie sugerując, że szanse na cud są minimalne.

Mama, Katarzyna Nowak, nie odchodziła od łóżka synka, trzymając jego dłoń. Tata, Marek, milczał, jakby bał się wypowiedzieć myśli na głos. Nawet zwykle opanowani lekarze ukradkiem ocierali łzy. Wszystko wskazywało na to, że nadzieja gaśnie.

Ale był ktoś, kto wciąż wierzył — Burek, ich wierny owczarek podhalański. Codziennie czekał pod szpitalem, opierając łeb o zimne drzwi. Personel przeganiał go, ale pewnego dnia pielęgniarka, widząc jego smutne oczy, szepnęła do doktora: „On też cierpi. Może choć na pożegnanie…?”.

Gdy wpuścili Burka na salę, Kasia aż drgnęła ze zdziwienia. Pies powoli podszedł do łóżka, wspiął się na tylne łapy i położył łeb na piersi chłopca. Nie szczekał, nie skomlał — tylko patrzył. Potem delikatnie polizał jego policzek, a potem zaczął drapać łapą w prześcieradło, tak jakby chciał powiedzieć: „Wracaj do nas…”.

I wtedy stało się coś niewiarygodnego. Monitory, które od tygodni pokazywały tylko słabe, równe linie, nagle głośniej zapikaly. Lekarz zaniemówił. Tętno chłopca przyspieszyło, a potem… mały Tomek poruszył palcami.

Kasia zakryła usta dłońmi, a doktor rzucił się w stronę aparatury. Wyniki zaczęły się poprawiać, jakby ktoś powoli ciągnął chłopca z powrotem do życia. Później lekarze dyskutowali godzinami, ale jedyne, co łączyło te wszystkie zapisy i daty, to chwila, gdy Burek wszedł na salę.

Od tamtej pory pozwalali mu odwiedzać Tomka każdego dnia. Z każdym dniem chłopiec reagował silniej, aż w końcu pewnego ranka otworzył oczy. Pierwsze, co zobaczył, był mokry nos Burka tuż przy swojej twarzy.

Lekarze mówili o cudzie. Rodzice wiedzieli, że to ich pies go uratował.