Niewinna w pułapce namiętności2 min czytania.

Wiktoria Nowak zawsze żyła ostrożnie, cicho, z sercem, które łatwo się zraniało.
Gdy w końcu wybrała mężczyznę, którego pokochała – Mateusza Kowalskiego, życzliwego i pewnego siebie architekta, który zabiegał o nią od miesięcy – myślała, że znalazła bezpieczeństwo.

Tamta noc w hotelu nie miała być dramatyczna.
Przyjechali tam tylko, by porozmawiać na osobności, omówić przyszłość z dala od jej surowej rodziny i jego natrętnej matki.

Ale wszystko zmieniło się w chwili, gdy Mateusz wziął ją za rękę i powiedział:
„Wiktoria, chcę, żebyśmy zrobili następny krok.”

Te słowa uderzyły w nią jak fala.

Ścisnęło ją w piersi.
Oddech się przyśpieszył.

I zanim zdała sobie sprawę z tego, co mówi, Wiktorii wyrywa się:
„Panie… ja jestem jeszcze dziewicą. Nigdy nie byłam z mężczyzną!”

Mateusz zastygł.

W pokoju zapadła cisza.

Wiktoria wybuchnęła płaczem, myśląc, że będzie zły, rozczarowany lub że wyjdzie.

Ale najbardziej zaskakująca rzecz wydarzyła się pięć minut później.

COŚ, CZEGO NIGDY SIĘ NIE SPODZIEWAŁA
Mateusz stał oszołomiony – nie jej wyznaniem, lecz czymś zupełnie innym.

Po długim wdechu powiedział cicho:
„Wiktoria… ja już wiem.”

Otarła łzy. „Co? Jak?”

Mateusz podszedł do torby i wyciągnął coś, co natychmiast rozpoznała:
Zapieczętowaną kopertę – tę, o której myślała, że zgubiła dwa tygodnie temu.

„Upadła ci w moim biurze,” powiedział.
„Wypadła z planera. Nie chciałem zaglądać, ale gdy ją podniosłem… koperta się otworzyła.”

W środku były dokumenty, których Wiktoria bała się pokazać nikomu:
Jej wyniki badań.
Listy od terapeuty.
I najbardziej bolesna prawda – nigdy nie była blisko z nikim z powodu traumy z dzieciństwa, której nigdy nie przepracowała.

Gardło Wiktorii się ścisnęło.
„Ty… to widziałeś?” szepnęła.

„Tak,” odpowiedział cicho.
„I tej nocy poznałem, kim naprawdę jesteś – najodważniejszą kobietą, jaką spotkałem.”

Wiktoria zakryła usta dłonią.

Mateusz nie był zdegustowany.
Nie był niecierpliwy.
Nie odchodził.

Był wzruszony.

Delikatnie ujął jej dłonie.
„Wiktoria, nie chciałem tej nocy, byś czuła presję. To miała być rozmowa – nie test. Nie jesteś spóźniona. Nie jesteś zepsuta. Nie brakuje ci niczego.”

Jej oddech zadrżał.
„Ale… myślałam, że uznasz mnie za niedoświadczoną. Naiwną.”

Mateusz pokręcił głową.
„Wiktoria, nie chcę twojego doświadczenia.
Chcę ciebie.”

Łzy ponownie popłynęły – tym razem nie ze strachu, lecz z wyzwolenia.

PRAWDZIWY ZWROT AKCJI – SCENA PIĘĆ MINUT PÓŹNIEJ
Mateusz usiadł obok niej i włączył telefon.
„Pokażę ci, co tak naprawdę zaplanował„To zdjęcia projektów pierścionków i wiadomości od jubilera – chciałem cię prosić o rękę, gdybyśmy mieli spokój.”