Macocha uderzyła mnie za pomoc bezdomnemu. Minuty później podszedł do niego szofer z luksusowego auta.5 min czytania.

Rozdział 1: Tonący statek

Grzejnik w Barze u Millera terkotał jak umierający silnik, wydzielając letnie powietrze, które nie było w stanie odegnać mroźnej, kłującej zimy za oknami Poznania. Stałam za ladą, z czerwonymi od wybielacza rękami, wpatrzona w stos czerwonych kopert przy kasie.

„Ostateczne wezwanie”. „Zaległość”. „Pilne”.

– Przestań się na nie gapić, Małgorzato. Same się nie zapłacą – usłyszałam za sobą ostry głos.

Odwróciłam się i zobaczyłam Barbarę przepychającą się przez drzwi do kuchni. Nie miała fartucha. Nigdy go nie nosiła. Zamiast tego miała na sobie obcisłą sukienkę w lamparcie wzory i sztuczne futro, które w środku wtorkowego popołudnia wyglądało po prostu żałośnie. Jej perfumy – ciężkie, kwiatowe – zagłuszały zapach smażonego boczku.

– Tylko segregowałam pocztę – powiedziałam cicho, poprawiając kosmyk włosów. – Dostawca dzwonił znowu. Żadnych dostaw, dopóki nie uregulujemy rachunku za jajka i nabiał.

Barbara przewróciła oczami, przeglądając się w dystrybutorze do serwetek. – To nie ma znaczenia, Małgosiu. Jutro już nic nie będzie miało znaczenia.

W żołądku poczułam lodowaty ucisk. – Co się dzieje jutro?

– Deweloper – odparła, nakładając świeżą warstwę szminki. – Firma pana Nowaka przysyła przedstawiciela. Sprzedaję ten bar.

– Nie możesz – wyszeptałam, a słowa paliły mnie w gardle. – Tato kazał ci obiecać. Na łożu śmierci, Basiu. Przysięgłaś, że zatrzymasz bar dla mnie, aż skończę dwadzieścia jeden lat.

Barbara z hukiem zamknęła puderniczkę. Kilku gości – w większości stałych bywalców, jak pan Kowalski w kącie – oderwało wzrok od kawy.

– Twój ojciec żył w świecie fantazji – warknęła, pochylając się nad ladą tak, że poczułam odór taniego wina. – Zostawił mi stos rachunków za leczenie i lokal, który ledwo się utrzymuje. Jestem prawnym opiekunem. Jestem wykonawcą testamentu. I mam dość szorowania tłuszczu spod paznokci.

Długim, pomalowanym paznokciem zastukała w blat. – Jutro podpisujemy papiery. Bierzemy kasę. Ja jadę do Hiszpanii. A ty? Ty sobie poradzisz. Jesteś młoda.

Złapałam krawędź lady, żeby powstrzymać drżenie rąk. Ten bar był wszystkim. To tu odrabiałam lekcje, gdy tato gotował. Tu tańczyliśmy przy starej jukeboksie, gdy lokal był pusty. To jedyne miejsce, gdzie wciąż czułam, że jest przy mnie.

– Nie podpiszę – powiedziałam, głos drżał, ale był stanowczy. – Moje nazwisko też jest w akcie własności, Basiu. Tato wpisał mnie do funduszu. Potrzebujesz mojego podpisu.

Oczy Barbary zwęziły się do szparek. – Nie sprawdzaj mnie, dziewczynko. Myślisz, że masz władzę? Nie masz nic. Jesteś dziewiętnastoletnią kelnerką z trzema złotymi na koncie.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, dzwonek nad drzwiami zadźwięczał gwałtownie. Podmuch wiatru, niosący płatki śniegu i zapach spalin, wdarł się do środka.

Wszyscy się odwrócili.

W drzwiach stała postać jak żywcem wyjęta z tragedii. Stary mężczyzna, zgarbiony, trzęsący się tak mocno, że kości zdawały się dzwonić w nim jak kościotrup. Miał na sobie płaszcz pozszywany szarym klejem i buty rozchodzące się na palcach, odsłaniające mokre, wełniane skarpety. Brodę miał zlodowaciałą, a twarz szarą z wyczerpania.

W lokalu zapadła ciężka cisza.

– Świetnie – jęknęła Barbara, rzucając rękami w górę. – Tego tylko brakowało, żeby zrobić wrażenie na kupcach. Bezdomny. Wyrzuć go, Małgorzato.

Spojrzałam na mężczyznę. Nie był agresywny. Był przerażony. Patrzył na ciepłe boksy z tęsknotą, która łamała serce.

– On zamarza, Basiu – powiedziałam.

– Nie obchodzi mnie, czy to lodowa rzeźba – warknęła. – To nie schronisko. Tylko płacący klienci. Wyrzuć go.

Spojrzałam na niego jeszcze raz. Zrobił niepewny krok do przodu i jego nogi się ugięły. Złapał się futryny, oddychając ciężko.

Podjęłam decyzję.

– Nie – powiedziałam.

Barbara zamarła. – Słucham?

– Powiedziałam: nie. – Wyszłam zza lady, ignorując jej zdumienie. Podeszłam do starszego mężczyzny. – Proszę wejść, panie. Proszę.

Rozdział 2: Cena życzliwości

Starszy mężczyzna spojrzał na mnie wilgotnymi, błękitnymi oczami, które wydawały się zbyt jasne jak na kogoś tak złamanego.

– Nie… nie mam pieniędzy, panienko – wyszeptał. Jego głos był zaskakująco czysty, choć słaby. – Potrzebuję tylko… chwili, by odpocząć od wiatru.

– Dostanie pan więcej niż to – powiedziałam łagodnie, biorąc jego zmarznięte ramię. Przez warstwy łachmanów czułam, jak wychudzony jest jego ciało. – Niech pan siada w tylnym boksie. Tam jest najcieplej.

Poprowadziłam go między stolikami. Pan Kowalski skinął mi ze zrozumieniem, ale większość gości odwróciła wzrok, niezręcznie patrząc w swoje talerze.

Gdy usiadł, widziałam, jak jego ciało wręcz topi się w cieple. Jego dłonie, pokryte brudem i bliznami, drżały, gdy położył je na stole.

– Małgorzato! – głos Barbary stał się teraz piskliwy. Podeszła, stukając obcasami po kafelkach. – Ogłuchłaś? Kazałam ci wyrzucić to śmiecie z mojego lokalu!

– To moja zmiana, Basiu – powiedziałam twardziej, niż sądziłam, że potrafię. – Obsługuję klienta.

– On nie jest klientem! To menel! – Zwróciła się do starszego mężczyzny, wykrzywiając usta w grymasie wstrętu. – Hej! Ty! Wynoś się, zanim zadzwonię po policję. Śmierdzisz jak ściek.

Starszy mężczyzna nie zareagował na jej obelgi. Tylko patrzył na nią, studiując jej twarz z dziwną intensywnością. – Jestem tylko głodny, proszę pani. Czy miska zupy to za dużo?

– Tak, za dużo! – wrzasnęła Barbara.

– Ja płacę – wtrąciłam się. Spojrzałam na niego.Starszy mężczyzna wziął łyżkę, a jego oczy rozbłysły niewytłumaczalną nadzieją, gdy pierwszy łyk ciepłej zupy rozgrzał jego zmarznięte ciało, i w tej chwili zrozumiałam, że czasami najdrobniejszy gest może zmienić czyjś świat na zawsze.