“Zeg even de pincode van je pas, mam is in de winkel en wil een nieuwe telefoon kopen”: mijn man wekte me om 7 uur ’s ochtends, maar hij en zijn moeder hadden geen flauw idee wat voor verrassing ik voor ze in petto had 😲🫣
We zijn bijna drie jaar getrouwd, en in die tijd ben ik tot op het bot uitgeput geraakt. Ik werkte van vroeg tot laat, trok het hele huishouden, de boodschappen, de rekeningen en alle uitgaven—terwijl mijn man in al die tijd geen enkele moeite deed om werk te vinden.
Voor het huwelijk deed hij hier en daar wat klusjes, maar vanaf het moment dat we samen gingen wonen, vond hij blijkbaar dat ik hem moest onderhouden.
Maar het ergste was zijn moeder. Mijn schoonmoeder was ervan overtuigd dat haar zoon haar volledig moest verzorgen: cadeaus, kleren, medicijnen, uitjes, grillen—volgens haar kwam alles uit zijn portemonnee.
Het deerde haar geen zier dat die portemonnee eigenlijk de mijne was, gevuld met mijn salaris en de tranen na weer een slapeloze nacht.
Mijn man gaf haar regelmatig geld dat ik verdiende, kocht cadeaus, stortte bedragen voor ‘kleine dingetjes’. Ik hield mijn mond, dacht dat een gezin compromissen vraagt, dat je de sfeer niet moet verpesten.
Maar de laatste tijd sloegen ze door. Mijn schoonmoeder appte me bijna dagelijks met verzoeken: cosmetica, een nieuwe blouse, hulp met een lening. Mijn man bleef hameren dat ‘mam goed verzorgd moet worden’. En ik? Ik was voor hen niet meer dan een wandelende portemonnee.
Die dag was mijn enige vrije dag. Eindelijk kon ik uitslapen. Net toen ik mijn ogen sloot, vloog de slaapkamerdeur open. Mijn man rukte grof de dekens weg, boog zich over me heen en sprak alsof ik zijn persoonlijke bediende was:
“Snel, die pincode. Mam staat in de winkel en wil een nieuwe telefoon.”
Ik lag daar, nauwelijks bij bewustzijn. Hij wist dondersgoed dat mijn salaris net was gestort en dat ik nog geen cent had uitgegeven. Ik draaide me naar hem toe en zei rustig:
“Laat ze maar met haar eigen geld betalen.”
Toen ontplofte hij. Schreeuwend dat ik gierig was, dat ik zijn moeder niet respecteerde, dat ‘mam het beste verdiende’. Scheldpartijen, dreigementen, eisen. Op dat moment wist ik het: genoeg. Geen geduld meer, geen respect, geen pogingen om het te redden. Ik had een plan—stil, simpel, en voor hen buitengewoon pijnlijk.
Ik gaf hem de pincode. Maar daarna deed ik iets waar ik geen seconde spijt van heb 😱😨
Hij vertrok, blij als een kind, zonder ook maar een ‘dankjewel’. Ik sloot mijn ogen en wachtte op de bankapp. Zodra ik de afschrijving zag—bijna mijn hele salaris ging naar de telefoon van zijn moeder—pakte ik mijn telefoon en belde de politie.
“Mijn pas is gestolen,” zei ik kalm. “Er is geld opgenomen zonder mijn toestemming. Ja, ik weet waar de dader woont. Ja, ik wil aangifte doen.”
Binnen een paar uur werd mijn schoonmoeder thuis opgepakt. De telefoon, betaald met mijn geld, had ze nog in haar handen. Op het bureau jammerde ze dat ‘haar zoon toestemming had gegeven’. Maar de pas stond op míjn naam. Geen toestemming? Puur diefstal. Een boete of erger dreigde.
En mijn man? Die stormde woest thuis binnen, schreeuwend dat ik zijn moeders leven had verpest.
Ik pakte in stilte zijn spullen, zette zijn koffer buiten en zei:
“Drie jaar heb je van mij geleefd. Genoeg. Ga je moeder nu zelf onderhouden.”
En ik deed de deur achter hem dicht.



