Porzucona na sali sądowej, sprzątaczka podniosła głowę i powiedziała: “Ja jej bronię”. Wszyscy się śmiali… aż odkryli jej sekret.5 min czytania.

Eliasz Warzyński stał nieruchomo na środku sali sądowej, z wilgotną jeszcze szmatą do podłóg w dłoni i zapachem chemikaliów czyszczących, który wżarł się w jego granatowy uniform. Cisza w pomieszczeniu była tak gęsta, że niemal dało się jej dotknąć. Wszystkie spojrzenia – od żądnych skandalu dziennikarzy po niecierpliwego sędziego – były w niego wbite. Jego palce, zgrubiałe po piętnastu latach szorowania marmurowych posadzek, po których stąpali inni w butach za tysiące dolarów, zacisnęły się mocno wokół drewnianego trzonka. To było jedyne, co trzymało go nad przepaścią.

Przy stole obrony, Arianna Lockheart, miliarderka od technologii, której fortuna przekraczała czternaście miliardów dolarów, uniosła głowę. Jej zwykle bystre, wyzywające niebieskie oczy były teraz zmętniałe od przerażenia i niedowierzania. Była sama. Kompletnie sama. Zespół prawników z Preston, Holloway & Schmidt, tych rekinów pobierających sześć tysięcy dolarów za godzinę, po prostu się nie pojawił. Porzucili ją na pastwę losu wobec pozwu, który groził zniszczeniem jej życia i dziedzictwa.

— Pani Lockheart — oznajmiła sędzia Fisk chwilę wcześniej, z chłodem, który mroził krew w żyłach — jeśli nie ma pani reprezentacji prawnej, będę zmuszona wydać wyrok zaoczny.

Właśnie wtedy czas zdawał się zatrzymywać. Eliasz, niewidzialny człowiek, „meble”, który opróżniał kosze i ścierał ślady potężnych, postąpił krok do przodu. Jego głos, niski i drżący z mieszaniny strachu i determinacji, o której myślał, że dawno umarła, rozdarł ciszę jak grom.

— Ja jej bronię.

Nerwowy, szyderczy śmiech przetoczył się przez salę. Prokurator Katherine Morris w nienagannym garniturze i z uśmieszkiem wyższości parsknęła niedowierzająco. Ale Eliasz nie cofnął się. Oparł mopa o ławę, wygładził pomięty uniform i ruszył środkowym przejściem. Nie szedł jak woźny; kroczył z postawą kogoś, kto w innym życiu władał tym samym scenariuszem.

Arianna patrzyła na niego, szukając oznak szaleństwa, ale znalazła tylko spokojną godność i głębokie brązowe oczy, które kryły historię cierpienia i przetrwania. Nikt na tej sali, ani arogancka prokurator, ani zdesperowana oskarżona, ani nawet sam Eliasz, nie wiedział, że ten prosty akt odwagi miał wkrótce odsłonić jedną z najmroczniejszych i najniebezpieczniejszych korporacyjnych konspiracji w nowożytnej historii. To, co wyglądało na zwykły proces o kradzież własności intelektualnej, było w istocie wierzchołkiem góry lodowej machiny gotowej zabijać, by chronić swoje interesy.

Eliasz czuł ciężar spojrzeń na karku. Wiedział, że przekraczając tę barierkę, nie tylko rzuca wyzwanie sądowi, ale także nakłada na siebie i swoją córkę celownik. Ale patrząc na Ariannę, zobaczył ten sam strach, który on czuł piętnaście lat temu, gdy system przeżuł go i wypluł. I wiedział, że nie może milczeć.

Jednak gdy sędzia ze sceptycyzmem oglądał jego starą licencję adwokacką, wyjętą z wysłużonego portfela, Eliasz poczuł dreszcz. To nie były tylko nerwy. To było przeczucie. Coś w nieobecności prawników Arianny, coś w pewności siebie prokuratury śmierdziało zgnilizną. Miał wejść prosto w paszczę wilka, a wilk już wyszczerzył kły.

— Panie Warzyński — powiedziała sędzia Fisk, spoglądając na wyblakłą kartę, która poświadczała, że Eliasz przez osiemnaście lat był członkiem Izby Adwokackiej w Nowym Jorku — Minęło piętnaście lat, odkąd pan nie praktykował. Czy naprawdę uważa się pan za kompetentnego w tej sprawie?

— Wysoki Sądzie — odparł Eliasz stanowczym głosem — Znam prawo. Znam procedurę. A przede wszystkim wiem, czym jest sprawiedliwość. Ta kobieta zasługuje na obronę, a jeśli jej „światowej klasy” prawnicy nie mają przyzwoitości się pojawić, to zrobi to woźny.

Arianna wstała. W tej chwili różnice klasowe, miliardy dolarów i status społeczny rozmyły się. Pozostali tylko dwie osaczone istoty ludzkie. — Przyjmuję, Wysoki Sądzie — powiedziała, łamiącym się, ale zdecydowanym głosem — Przyjmuję pana Warzyńskiego jako mojego adwokata.

Sędzia przyznała piętnastominutową przerwę. Piętnaście minut na przygotowanie obrony w najcomplexniejszej sprawie technologicznej dekady.

Gdy usiedli przy stole obrony, oddzieleni od reszty niewidzialną barierą pomruków i osądów, Eliasz przeszedł od razu do sedna. — Nie mamy czasu na formalności, panno Lockheart. Pani prawnicy nie po prostu „nie przyszli”. To jest ustawione. Ktoś im zapłacił, żeby przegrali, albo żeby się nie pojawili. Potrzebuję prawdy. Nie wersji dla prasy, nie wersji dla akcjonariuszy. Prawdy.

Arianna, która ostatnie trzy miesiące spędziła otoczona doradcami mówiącymi jej tylko to, co chciała usłyszeć, została obnażona przez brutalną szczerość tego człowieka. Opowiedziała mu o swojej technologii: procesorze kwantowym działającym w temperaturze pokojowej. To nie była tylko poprawa informatyczna; to była rewolucja energetyczna zdolna zmienić świat. I opowiedziała o Nexus Innovations, firmie-potworze, która oskarżała ją o kradzież.

Sąd wznowił obrady. Prokurator Morris przechadzała się po sali, jakby już była właścicielką wyroku, przedstawiając swojego kluczowego świadka, dra Leonarda Bryce’a, akademika, który przysięgał, że to on napisał oryginalny kod, rzekomo skradziony przez Ariannę.

Eliasz podniósł się do przesłuchania krzyżowego. Nie miał garnituru od Armaniego, tylko swój roboczy uniform. Nie miał zespołu asystentów podsuwających mu notatki. Miał tylko swój instynkt, wyostrzony latami cichej obserwacji z cienia. — Panie doktorze Bryce — zaczął Eliasz łagodnie — twierdzi pan, że opracował pan kluczowe algorytmy między styczniem a marcem 2021 roku, czy tak? — Zgadza się — odparł świadek z arogancją. Eliasz wyjął pognieciony papier ze sterty dokumentów, które dała mu Arianna. — Ciekawe. Bo tutaj mam pana rejestr zatrudnienia w Nexus. Wskazuje, że data zatrudnienia to 21 kwietnia 2021. Pomruk przeszedł przez salę. Dr Bryce zbladł. — A tutaj — kontynuował Eliasz, podnosząc inny dokument — są logi serwera, które pokazują, że kod został ukończ i podniósł kolejny dokument, ujawniając podejrzany przelew trzystu tysięcy dolarów na konto Bryce’a tuż przed procesem, co ostatecznie złamało świadka i obnażyło całą intrygę.