Za drzwiami pokojówki czekała tajemnica, która zmieniła wszystko.5 min czytania.

Srebrny Mercedes-Maybach czuł się jak obcy satelita dryfujący przez umierający układ gwiezdny, gdy wpełzał w labiryntowe wnętrzności Targówka. Ignacy Nowak, człowiek, którego obecność zwykle wypełniała szklane i stalowe sale konferencyjne na Mokotowie, poczuł, jak kropla potu spływa mu po karku. Powietrze było tutaj inne – gęste od zapachu pieczonej kukurydzy, spalin i ciężkiego, wilgotnego brzemienia miliona żyć stłoczonych w upale.

Po raz trzeci sprawdził zmięty akt osobowy na skórzanym fotelu pasażera. Zuzanna Kowalska. Ulica Cudów, nr 42.

Nazwa ulicy wydała mu się okrutnym żartem. Nie było tu żadnych cudów, tylko nieubłagane, rytmiczne ścieranie się biedy o kamień miasta. Popatrzył na własne dłonie, wypielęgnowane i miękkie, zaciskające się na kierownicy. Przez piętnaście lat te dłonie wręczały Zuzannie cotygodniową kopertę. Przez piętnaście lat Zuzanna była duchem, który wymazywał jego bałagan, cichym cieniem, który zapewniał, że jego koszule pachniały lawendą, a espresso było podawane w dokładnie 74°C. Znał dokładny sposób, w jaki przechylała głowę, gdy polerowała srebra, ale zdał sobie sprawę, z nagłym, mdłym ukłuciem wstydu, że nie zna koloru jej drzwi.

W końcu je znalazł: drewniana płyta wzmocniona zardzewiałymi żelaznymi prętami, wbudowana w fasadę z gołych bloczków betonowych i blaknącej turkusowej farby. Po jednej stronie ściany piął się krzak bugenwilli, niesforny i krwistoczerwony.

Ignacy zgasił silnik. Następująca po tym cisza była porażająca, przerywana jedynie odległym świstem gwizdka i rytmicznym klap-klap someone ubijającego pierogi gdzieś w pobliżu. Wysiadł z klimatyzowanego sanktuarium swojego auta i uderzyło go gorąco jak fizyczny cios. Czuł się odsłonięty. Jego włoski garnitur był jak neon krzyczący “obcy”.

Podszedł do drzwi. Jego dłoń zawisła nad drewnem. Po co ja tu jestem? – zadał sobie pytanie. Mógł przecież wysłać asystenta, Marka. Mógł wysłać prywatny ambulans, gdy trzy dni temu zemdlała w ogrodzie różanym. Ale wyraz jej oczu, gdy odzyskiwała przytomność – wyraz czystego, ostrego przerażenia nie o własne życie, ale tak, jakby zostawiła włączony gaz w domu z papieru – nawiedzał jego sen.

Zapukał.

Dźwięk wydał się pusty. Czekał, jego serce waliło o żebra. Po długiej minucie usłyszał szuranie stóp, metaliczny zgrzyt odsuwanego rygla.

Drzwi zaskrzypiały i otworzyły się. Stała w nich Zuzanna. Nie miała na sobie swojej ostrej, granatowej uniformowej sukienki. Miała na sobie wyblakły fartuch domowy, jej siwiejące włosy były związane z tyłu postrzępioną wstążką. Gdy go zobaczyła, krew tak natychmiast odpłynęła jej z twarzy, że pomyślał, iż znowu zemdleje.

„Panie Nowak?” – jej głos był ledwie cieniem siebie samego. – „Czy… czy dom się pali? Zapomniałam uzbroić alarm?”

„Nie, Zuzanno” – powiedział Ignacy, jego głos brzmiał nienaturalnie głośno w wąskiej uliczce. – „Przyszedłem… chciałem sprawdzić, czy wszystko w porządku. Tak nagle wyszłaś po tym omdleniu.”

Dłonie Zuzanny zaczęły drżeć. Złapała krawędź drzwi, jej knykcie zrobiły się koloru kości. „Wszystko w porządku, prosz pana. To tylko upał. Lekarze mówią, że to nic. Proszę, pana tu nie powinno być. Ta dzielnica… nie jest dla takiego pana.”

„Nie obchodzi mnie dzielnica” – Ignacy przystąpił bliżej, marszcząc brwi. – „Pracuje pani dla mojej rodziny od czasów, gdy żył mój ojciec. Drży pani, Zuzanno. Pozwól mi pomóc.”

„Nie!” – Ruszyła, by zamknąć drzwi, z nagłą, franticzną siłą w ramionach. – „Proszę pana. Niech pan wraca na Sadybę. Będę tam jutro o szóstej. Obiecuję.”

Ale wiatr, a może przeznaczenie, poruszył zasłonę w środku. Z mrocznych cieni małego, ciasnego przedpokoju dobiegł dźwięk. To nie był kaszel ani płacz. To był niski, melodyjny pomruk – kołysanka śpiewana głosem, który brzmiał jak dźwięk tłuczonego szkła.

Ignacy nie myślał. Pchnął. Nie z przemocą, ale z desperacką, palącą ciekawością, która drzemała w jego duszy od dziesięcioleci. Drzwi ustąpiły.

Wnętrze domu pachniało eukaliptusem i wybielaczem. Było nieskazitelnie czyste, odbicie dyscypliny, jaką Zuzanna wnosiła do jego willi, ale skala była tu duszna. Na środku pokoju stał wysoki fotel, odwrócony w stronę jedynego okna, przez które złote światło Targówka przedzierało się przez brud.

W fotelu siedział mężczyzna.

Wyglądał na jakieś sześćdziesiąt kilka lat, choć skóra była tak napięta na jego czaszce, że wydawał się starożytny. Jego oczy były szeroko otwarte, mleczne od zaćmy, wpatrzone w punkt trzy cale przed nosem. Jego dłonie były pokrzywione, spoczywając na zniszczonym kocu. Ale to jego twarz zatrzymała serce Ignacego.

Linia żuchwy. Delikatny rozdwój brody. Specyficzny, łukowaty kształt brwi.

Ignacy poczuł, jak podłoga się przechyla. Wyciągnął rękę, by oprzeć się o zimną, wilgotną ścianę. „Kto to jest?” – wyszeptał, choć już czuł prawdę wibrującą w zębach.

Zuzanna zamilkła. Stała przy drzwiach z opuszczoną głową, jej ramiona drżały pod ciężarem sekretu trzymanego zbyt długo. „Nazywa się Robert” – wyszeptała.

„Robert” – powtórzył Ignacy. Imię było jak spust. Gdzieś z tyłu umysłu wyłoniło się wspomnienie kłótni z 1985 roku – jego ojciec, Patriarcha, walący mahoniową laską w biurko, krzyczący, że jego brat jest martwy dla rodziny, że „zhańbił krew”, uciekając z córką służącej.

„Mój wuj” – wydusił Ignacy. – „Ojciec mówił mi, że zginął w wypadku samochodowym w Paryżu. Trzydzieści lat temu.”

„Twój ojciec skłamał” – powiedziała Zuzanna, jej głos odzyskując ostry, gorzki posmak. Podeszła do mężczyzny na fotelu i delikatnieWygładziła kołdrę na kolanach wuja i dodała cicho: “To ja jestem tą służącą, a ty, Ignacy, jesteś tym dzieckiem.”