Dmytro Bobok

Cicha noc w barze Było tuż po dziewiątej w chłodny piątek w Warszawie, kiedy światła baru “Pod Starym Młynem” odbijały się na mokrym asfalcie. W środku ludzie jedli późne kolacje, pili kawę i rozmawiali przyciszonymi głosami. Z jukeboxa w rogu dobiegała stara piosenka, a zapach frytek i smażonej cebuli unosił się w powietrzu. Przy drzwiach … Read more

Ik heet Damian van der Linden. Op mijn tweeënveertigste leek ik alles te hebben… totdat op een avond alles stilviel. Mijn vrouw, Annelies, een wereldberoemde celliste, overleed vier dagen na de geboorte van onze tweeling, Thijs en Mees. De artsen noemden het een “postpartumcomplicatie”, een van die verklaringen die niets verklaren. Ik bleef alleen achter … Read more

Szukałem mojej zaginionej szesnastoletniej córki przez jedenaście dni. Policja przestała odbierać moje telefony już tydzień temu. Od tamtego poranka, gdy znalazłem jej łóżko puste, nie spałem dłużej niż dwie godziny nocą. We wtorek w skrzynce pocztowej pojawił się telefon z jedną wiadomością. Adres. Godzina. Druga w nocy. Przyjdź sam. Pojechałem trzy godziny na boczną drogę … Read more

Szukałem mojej zaginionej szesnastoletniej córki przez jedenaście dni. Policja przestała odbierać moje telefony już tydzień temu. Od poranka, kiedy znalazłem jej puste łóżko, nie spałem dłużej niż dwie godziny na dobę. We wtorek w skrzynce pocztowej pojawił się telefon z pre-paidu. Była tylko jedna wiadomość. Adres. Godzina. Druga w nocy. Przyjdź sam. Pojechałem trzy godziny … Read more

Niedziela nastała ze zwodniczym spokojem, przez który Mateusz Kowalski uwierzył na chwilę, że życie wreszcie dało mu oddech. Obiecał matce spacer — nie śpieszną przechadzkę między spotkaniami, nie roztargniony obiad przerywany telefonami, ale prawdziwy, powolny spacer po jednym ze starych parków w Krakowie, gdzie drzewa nosiły w sobie godność tych, które widziały pod swymi konarami … Read more

Niedziela nadeszła z ciszą, która była tak zwodniczo spokojna, że Mateusz Kaliski uwierzył, choćby tylko na kilka godzin, że życie wreszcie oferuje mu chwilę wytchnienia. Obiecał swojej matce spacer — nie byle jakie spotkanie wciśnięte między zebrania, ani roztargniony lunch wypełniony telefonami, ale prawdziwy, powolny i niespieszny spacer przez jeden z warszawskich parków, gdzie drzewa … Read more

Ich heiße Maximilian Schwarzwald. Mit zweiundvierzig Jahren schien ich alles zu haben… bis eine Nacht alles verstummte. Meine Frau, Anneliese, eine weltberühmte Cellistin, starb vier Tage nach der Geburt unserer Zwillinge, Lukas und Jonas. Die Ärzte nannten es eine „Nachgeburtskomplikation“—eine dieser Erklärungen, die nichts erklären. Ich blieb allein in einem Glas-Mansion im Wert von fünfzig … Read more

We belandden bij een vervallen tankstation een uur buiten de stad. Femke reed. Snel. Alsof ze dit al haar hele leven deed. Ik zat naast haar, verbijsterd, nog steeds probeernd te begrijpen wat ik net had meegemaakt. Ze gooide me een fles water uit de achterbank toe. “Je ziet eruit alsof je elk moment flauwvalt.” … Read more

Wir landeten an einer heruntergekommenen Tankstelle eine Stunde außerhalb der Stadt. Lena fuhr. Schnell. Als hätte sie das ihr ganzes Leben lang gemacht. Ich saß auf dem Beifahrersitz, wie betäubt, und versuchte immer noch zu begreifen, was ich gerade erlebt hatte. Sie warf mir eine Wasserflasche vom Rücksitz zu. „Du siehst aus, als würdest du … Read more

Kod ukryty w głośniku O godzinie 14:47 w chłodny czwartkowy popołudnie, gdzieś na obrzeżach Jaworzna, głos dobiegający z głośnika drive-thru brzmiał niemalże jak połknięty przez szum. “Posiłek osiem… posiłek pięć… posiłek dwanaście… posiłek szesnaście.” Maja Kowalska zastygła z ręką wciąż opartą o terminal. Od prawie dwóch tygodni słyszała dokładnie to samo zamówienie. Zawsze te same … Read more