Dmytro Bobok

Het scherpe geluid van gepoetste leren schoenen op marmeren vloeren vulde de ruime, stille entree toen Maarten Witbreuk onverwacht zijn herenhuis binnenstapte. Hij had zijn terugkomst niet aangekondigd. Niet bij het personeel. Niet bij beveiliging. Zelfs niet bij de oppas. Op zevenendertig jaar was Maarten een man die alles controleerde—zijn bedrijven, zijn imago, zijn tijd. … Read more

Mała dziewczynka wbiegła do jasnego holu tak szybko, że prawie poślizgnęła się na jasnej, drewnianej podłodze. Jej ciemnoniebieski fartuszek wisiał niezdarnie na drobnej sylwetce, a mały, poplamiony półfartuch skręcił się w pasie, czerwona wstążka prawie wypadła z jej rozczochranych włosów. Jej policzki były mokre od łez, a dłonie drżały, gdy chwyciła rękaw wysokiego mężczyzny stojącego … Read more

Mała dziewczynka wbiegła w jasny hall tak szybko, że prawie poślizgnęła się na jasnej drewnianej podłodze. Jej ciemnoniebieski fartuszek wisiał niezdarnie na jej drobnej sylwetce, a mały, zabrudzony fartuszek kręcił się wokół talii, a czerwona wstążka niemal wypadła z jej potarganych włosów. Jej policzki były mokre od łez, a dłonie drżały, gdy chwyciła rękaw wysokiego … Read more

Je staart hem aan alsof de temperatuur in de kamer plots tien graden is gedaald. Het appartement is klein, warm en gevuld met de stille overblijfselen van jullie trouwdag. Een papieren doos met halfopgegeten taart staat op het aanrecht. Een witte hak ligt bij de bank, de andere ligt omgevallen bij de deur alsof hij … Read more

W dniu mojego ślubu, mój mąż wcisnął moją twarz w tort weselny. Zrozumiałam, że “teraz wychodzę… albo już nigdy nie wyjdę żywa.” To, co zrobiłam następnie, zastało całą salę w “martwej ciszy…” Pierwszą rzeczą, którą zrobił mój mąż po przekrojeniu weselnego tortu, było chwycenie mnie za kark i wciśnięcie mojej twarzy w ciasto. Drugą było … Read more

W dniu mojego ślubu mąż wcisnął mi twarz w nasz tort weselny. Zrozumiałem, że „teraz wychodzę… albo może nigdy już nie wyjdę żywy.” To, co zrobiłem w następnej chwili, pozostawiło całą salę „w martwej ciszy…” Pierwszą rzeczą, którą zrobił mój mąż po pokrojeniu tortu weselnego, było chwycenie mnie za tył szyi i wciśnięcie mojej twarzy … Read more

Das Restaurant war erfüllt von Gelächter, Musik und dem sanften Klirren der Gläser. Warme, goldene Lichter hingen von der Decke und spiegelten sich in den polierten Tischen wider. Kellner eilten geschäftig zwischen den Gästen hin und her und balancierten Teller mit Grillsteak, Pasta und mit Kerzen verzierten Desserts. Es war genau die Art von Lokal, … Read more

„Proszę, przestań… to zimno.” Dziewięcioletnia Zosia pochyliła się do przodu w swoim wózku inwalidzkim, gdy woda przesiąknęła przez jej ubranie. Kobieta trzymająca wąż ledwo się ruszyła. „Czyściłam cię.” Wtedy zatrzasnęły się drzwi samochodu. „CO TY ROBISZ?” Tata Zosi przebiegł przez podjazd. Zerwał wąż i rzucił go na trawnik. Kobieta cofnęła się. „Czyściłam twoją córkę.” Patrzył … Read more

„Przestań… jest zimno.” Dziewięcioletnia Łucja zwinęła się w swoim wózku, gdy woda przesiąkała przez jej ubranie. Kobieta trzymająca wąż ledwie się poruszyła. „Czyścimy cię.” Wtedy drzwi samochodu zatrzasnęły się z hukiem. „CO TY ROBISZ?” Ojciec Łucji biegł przez podjazd. Zerwał z niej wąż i rzucił go na trawnik. Kobieta cofnęła się. „Czyścimy twoją córkę.” Spojrzał … Read more

Mijn naam is Lieke Bakker, en de avond waarop mijn huwelijk definitief brak, begon niet met geschreeuw. Hij begon met stilte, het soort dat zich al lang in een huis nestelt voordat iemand de woorden uitspreekt die niet meer ongedaan kunnen worden gemaakt. Toen Maarten de Vries die avond thuiskwam, denk ik dat een deel … Read more