Dmytro Bobok 
Niemand in het herenhuis van de Van der Meulen’s durfde het hardop te zeggen, maar iedereen voelde het. Kleine Lotte Van der Meulen was aan het wegkwijnen. De artsen waren duidelijk geweest—kil, bijna mechanisch—toen ze het getal uitspraken dat in de lucht bleef hangen als een laatste vonnis. Drie maanden. Misschien minder. Drie maanden te … Read more
Het geluid klonk opnieuw toen Maricels ploeg de grond raakte—laag, hol, en onmiskenbaar van metaal. Haar handen werden koud om de handgreep. Even vroeg ze zich af of uitputting haar verstand had gekraakt. Ze drukte de ploegschaar opnieuw in dezelfde plek. Klang. Haar hart begon te bonzen—niet van angst deze keer, maar met iets scherpers: … Read more
Thomas Bauer schob die schwere Eichentür des “Alten Wirtshauses” auf, seine abgetragenen Arbeitsstiefel scheuerten über den polierten Dielenboden. Die Mittagszeit war in vollem Gange – jeder Tisch besetzt, Kellner schlängelten sich mit hoch erhobenen Tabletts zwischen den Stühlen hindurch. Er war zwei Stunden gelaufen. Seine Kleidung war staubig vom Übernachten hinter dem Bahnhof. Aber dieser … Read more
Weißt du, also es ist schon verrückt, wie das Leben manchmal so spielt. Da ist sie, Klara, und schrubbt den Boden, nur um irgendwie über die Runden zu kommen. Und dann ist da dieser Maximilian, der eigentlich die Hälfte von Frankfurt gehört und seine Feinde ohne mit der Wimper zu zucken unter die Erde bringt. … Read more
Thomas van Dijk duwde de zware eikenhouten deur van De Oude Hoeve open, zijn versleten werkschoenen schuurden over de gepolijste vloer. Het was druk tijdens de lunch—elke tafel bezet, obers die tussen de stoelen door navigeerden met hoog gehouden dienbladen. Hij had twee uur gelopen. Zijn kleren waren stoffig van het buiten slapen achter het … Read more
Anja veegde vloeren om te overleven. Hij bezat de halve stad en begroef zijn vijanden zonder aarzeling. Zij vluchtte voor een monster dat haar dood had gezworen. Hij had alles wat hij ooit liefhad verloren en telde de dagen tot de dood hem ook zou opeisen. Maar toen een wanhopige moeder, haar zieke baby verbergend, … Read more
Kapitel Eins: Das Mädchen, das nicht auf den Friedhof gehörte Der Wind in Berlin im Spätherbst kündigt sich nicht höflich an, er kommt wie eine Anklage, scharf und unerbittlich, weht durch alte Backsteingebäude und historische Friedhöfe mit einer Bitterkeit, die sich persönlich anfühlt. Und als ich am Rande des Friedhofs Dahlem stand und den Grabstein … Read more
Der Schnee, kalt und erbarmungslos wie das Schicksal selbst, wirbelte vor dem vereisten Fenster und verwandelte die Stadt in ein geisterhaftes Reich aus Stille und eisiger Kälte. In einem kleinen Zimmer, in dem der Atreifzug sofort zu einer nebligen Wolke wurde, saß eine Frau und hielt ein zartes Kind an sich gedrückt. „Mama, ich will … Read more
HOOFDSTUK EEN: HET MEISJE DAT NIJ THUISHOORDE OP HET KERKHOF De wind in Den Haag in het late najaar kondigt zich niet beleefd aan; hij arriveert als een beschuldiging, scherp en meedogenloos, kronkelend door oude bakstenen gebouwen en historische begraafplaatsen met een bitterheid die persoonlijk aanvoelt. Terwijl ik aan de rand van de begraafplaats Oud … Read more
De sneeuw, koud en meedogenloos als het lot zelf, danste voor het bevroren raam en veranderde de stad in een spookachtig rijk van stilte en ijzige kou. In een kleine kamer, waar je adem onmiddellijk veranderde in een waas van mist, zat een vrouw een tenger kind stevig tegen zich aan gedrukt. “Mammie, ik wil … Read more