Dmytro Bobok

**Tagebucheintrag** Ich bin 34 Jahre alt und habe meinen Sohn, Jonas, seit dem Tag seiner Geburt allein großgezogen. Ich war jung, als ich ihn bekam. Meine Eltern akzeptierten meine Schwangerschaft nicht, und sein Vater, Markus, verschwand, sobald er erfuhr, dass ich das Kind behalten würde. Keine Anrufe. Keine Unterstützung. Nichts. Also waren es nur Jonas … Read more

Nikt nie mógł dać sobie rady z córką szefa mafii. Aż pewnego dnia do tego chaosu wkroczyła kelnerka i dokonała niemożliwego. Kazimierz płacił dziesięć tysięcy złotych tygodniowo ludziom, którzy mieli pilnować jego ośmioletniej córki, a mimo to jedna z nich właśnie stała drżąca w jego gabinecie, szlochając, bo Zosia zamknęła ją w dźwiękoszczelnej garderobie. Obuwie … Read more

Zachód słońca nad Jeziornem gasł powoli, jakby niechętnie rozstawał się z ziemią. Postrzępione chmury, podświetlone szkarłatem, odbijały się w ciemnej wodzie rzeki Wieprzy, która wyglądała, jakby nie wodą była zalana, ale gęstą, stygnącą krwią. Na starej, zmurszałej dzwonnicy cmentarza św. Mikołaja, na wzgórzu, leniwie i chrapliwie wydzwonił godzinę dzwon — raz, drugi, trzeci, a jego … Read more

Zachód słońca nad Zawierami rozlewał się powoli, jakby niechętnie rozstawał się z ziemią. Poszarpane chmury, podświetlone szkarłatem, odbijały się w ciemnej wodzie rzeki Narew, która zdawała się być zalana nie wodą, a gęstą, stygnącą krwią. Na starej, zarośniętej mchem dzwonnicy cmentarza św. Mikołaja, tam na wzgórzu, leniwie i ochryple wybił godzinę dzwon – raz, drugi, … Read more

HOOFDSTUK 1: Een Schaduw in het Paleis van Glas De champagne was een vintage ’98, de kaviaar vers uit de Kaspische Zee, en ik verveelde me dood. Dat is de vloek van alles hebben—uiteindelijk excelleert niets meer. Mijn naam is Jeroen van der Meer. Als je in Amsterdam woont, ken je die naam. Je hebt … Read more

Mieszkałam w tym szpitalnym pokoju, który wypełniała tylko cisza, przerywana jednostajnym biciem monitora serca. Każdy dzień był taki sam — pełen opieki, cierpliwości i niekończącego się czekania. Ale dla Zofii Kowalskiej ten dzień miał się okazać inny niż wszystkie. Przez trzy lata opiekowała się Aleksandrem Nowakiem — wpływowym prezesem, którego nazwisko niegdyś nie schodziło z … Read more

W sali szpitalnej panowała całkowita cisza, przerywana jedynie cichym brzęczeniem maszyn i jednostajnym rytmem monitora serca. Każdy dzień upływał tak samo – opieka, cierpliwość i niekończące się oczekiwanie. Ale dla Zofii Nowak ten dzień nie miał się zakończyć jak wszystkie poprzednie. Przez trzy lata opiekowała się Aleksandrem Wiśniewskim – potężnym prezesem, którego nazwisko niegdyś królowało … Read more

KAPITEL 1: Ein Schatten im Palast aus Glas Der Champagner war ein Jahrgang ’98, der Kaviar frisch aus dem Kaspischen Meer eingeflogen – und mir war tödlich langweilig. Das ist der Fluch, wenn man alles hat: Irgendwann regt einen nichts mehr auf. Ich heiße Julian Vogt. Wenn man in Berlin lebt, kennt man diesen Namen. … Read more

Ik zal het geluid van mijn eigen hart nooit vergeten, dat dreunend in mijn oren klonk als een oorverdovende trommel die de stem van de rechter dreigde te overstemmen. Ik zat op die koude houten stoel, mijn handen klam en tot bloedens toe gebald. Voor me zat mr. Jasper van der Meer, een familierechter met … Read more

Ta służbowa podróż do Miami wciąż tkwi w moich myślach jak koszmar, od którego nie mogę się całkiem uwolnić. Gdyby ktoś zapytał mnie, kiedy poczułem, że moje serce pogrąża się w ciemności, bez wahania odpowiedziałbym, że było to rankiem, gdy zauważyłem czerwoną plamę rozlewającą się na hotelowym prześcieradle. Na początku wszystko wydawało się całkiem zwyczajne. … Read more