Dmytro Bobok 
**DEEL 1: DE TRANSACTIE** “Dit is vijftig euro.” Meer zei ze niet. Haar stemmetje was zacht, licht trillend, als een windgong in een storm. Het park was bijna leeg, alleen wat verdorde herfstbladeren diep over het beton krasten. Ik zat op een verwezen bankje naast de oude, droge fontein en staarde naar de gebarsten stenen. … Read more
W opuszczonym dworze na obrzeżach Kazimierza Dolnego panowała cisza. Nie była to cisza spokoju, lecz nieobecności. Miała swój ciężar, który przygniatał odpadający tynk i skrzypiące podłogi. Tomek, zaledwie dwunastoletni chłopiec, lecz o spojrzeniu obciążonym dorosłością, stał przy rozbitym oknie w kuchni. Patrzył na smugę kurzu, którą zostawił po sobie stary samochód jego ojczyma, Czesława, trzy … Read more
W Mokotowie, gdzie domy strzegły wysokie ogrodzenia, a ich ogrody były większe niż życia wielu ludzi, pracowała Pani Zofia Nowak. Miała pięćdziesiąt osiem lat, dłonie szorstkie od chloru i szczotki, oraz zgarbione plecy, których nikt nie widział… bo nikt nie patrzył na sprzątaczki. Od siedmiu lat czyściła dom rodziny Kowalskich: marmurowe posadzki, niekończące się witraże, … Read more
TEIL 1: DIE GESCHÄFT „Hier sind fünfzig Euro.“ Das war alles, was sie sagte. Ihre Stimme war leise, leicht zitternd, wie ein Windspiel im Sturm. Der Park war fast leer, abgesehen von den Skeletten herbstlicher Blätter, die über den Beton wirbelten. Ich saß auf einer abgeblätterten grünen Bank in der Nähe des trockenen Brunnens und … Read more
Sala sądowa zamarła w bezruchu. Wszyscy obecni w zatłoczonym pomieszczeniu wstrzymali oddech, gdy zobaczyli drobną pięcioletnią dziewczynkę o rozczochranych brązowych włosach, która podeszła do stołu sędziowskiego. Jej małe buciki skrzypiały na wypolerowanej podłodze, a znoszona sukienka była za duża na jej drobną sylwetkę. Sędzia Katarzyna Nowak siedziała na wózku inwalidzkim za wysokim drewnianym biurkiem, jej … Read more
Miałam 34 lata, kiedy mój syn, Kacper, skończył szkołę. Wychowywałam go samodzielnie od dnia, gdy się urodził. Byłam młoda, gdy go urodziłam. Rodzice nie zaakceptowali mojej ciąży, a jego ojciec, Marek, zniknął, gdy tylko dowiedział się, że zostawiam dziecko. Żadnych telefonów. Żadnego wsparcia. Nic. Zostałyśmy więc tylko my – ja i Kacper, ucząc się życia … Read more
De hitte in Rotterdam op een julidag is niet zomaar een temperatuur; het is een fysieke aanwezigheid, een drukkend gewicht dat je de adem beneemt en je ziel uitdroogt. In het Industriegebied Spaanse Polder leek het asfalt te smelten onder de onverbiddelijke middagzon, met luchtspiegelingen van water op de weg die je ogen voor de … Read more
Die Hitze in Berlin mitten im Juli war kein bloßes Wetter – sie war eine greifbare, erdrückende Masse, die einem die Luft raubte und die Seele austrocknete. Im Gewerbegebiet Schönefeld schien der Asphalt unter der unbarmherzigen Nachmittagssonne zu schmelzen, Fata Morganas tanzten über den Straßen, trügerische Spiegelungen, die das Auge täuschten, den Körper aber nicht. … Read more
Restauracja zamarła w ciszy, gdy trzej dranie rozdarli uniform kelnerki, śmiejąc się jak bestie w klatce, która ich zdaniem należała do nich. Ale to, czego żaden z nich nie wiedział, czego każdy drżący świadek miał się za chwilę dowiedzieć, to że jej mąż nie był byle kim. Był Mateusz Marek, człowiek, którego niegdyś nazywano Czarnym … Read more
DZIENNIK JULIANA TARNOWSKIEGO ROZDZIAŁ 1: Cień w Pałacu Szkła Szampańskie było z rocznika ’98, kawior prosto z Morza Kaspijskiego, a ja… byłem śmiertelnie znudzony. To przekleństwo posiadania wszystkiego — w końcu nic cię już nie porusza. Nazywam się Julian Tarnowski. Jeśli mieszkasz w Warszawie, znasz to nazwisko. Widziałeś je na skrzydłach szpitali lub wieżowcach. Tej … Read more