Mijn dochter wees naar een arme jongen en fluisterde: “Papa… hij lijkt precies op mij.
De zin echode niet luid, maar sneed door de gepolijste lucht als brekend glas. “Pap… stop alsjeblieft.” Maarten van Dijk stokte midden in zijn stap. De binnenplaats gonzde van zachte vioolmuziek en zorgvuldig gecultiveerd gelach. Welgestelde donateurs stonden in groepjes onder witte tentdoeken, champagneglazen die het zonlicht vingen als kleine trofeeën. Het was precies het … Read more