De miljardair negeerde zijn vrouw op het gala, maar iedereen stond op toen zij binnenkwam…3 min czytania.

Juliaan van Doren keek naar de digitale gastenlijst voor de belangrijkste avond van zijn leven en deed het ondenkbare. Met één tik van zijn vinger verwijderde hij de naam van zijn vrouw. Hij vond haar te gewoontjes, te simpel en te gênant om naast hem te staan tijdens de miljonairsgala van Vanguard. Hij dacht dat hij zijn imago beschermde. Hij had geen idee dat hij zijn eigen doodvonnis tekende.

Hij wist niet dat de vrouw die thuis in haar joggingbroek op hem wachtte niet zomaar een huisvrouw was. Hij wist niet dat het hele gala niet voor hem was georganiseerd, maar door háár. Toen de deuren van de grote zaal eindelijk opengingen, verloor Juliaan niet alleen zijn reputatie; hij besefte dat hij al die tijd in de schaduw van een koningin had geleefd, en die nacht zou ze haar kroon opeisen.

De lucht in de penthousekantoren van Van Doren Holdings rook naar dure espresso, leer en arrogantie. Juliaan van Doren, een man die pas nog op de cover van Quote had gestaan onder de kop “De Toekomst van Technologie”, stond bij het raam van vloer tot plafond en keek uit over de grijze horizon van Rotterdam. Hij streek zijn op maat gemaakte manchetten glad, waarvan de gouden knoopjes het schemerlicht weerkaatsten.

“Meneer, de definitieve gastenlijst voor het Vanguard-gala gaat over tien minuten naar de drukkerij,” zei zijn assistent, Maarten.

Maarten was een efficiënte, scherpe jongen die lang genoeg bij het bedrijf werkte om de scheuren in de fundering te zien die Juliaan negeerde. Juliaan draaide zich om en liep terug naar het mahoniehouten bureau.

“Laat me het nog één keer zien.”

Maarten gaf hem de tablet. Juliaan scrolde door de namen. Het was een “wie is wie” van de wereldelite: ministers, oliemagnaten uit Den Haag, tech-titanen uit Amsterdam en zelfs een paar Europese koninklijke hoogheden. Het was de avond waar hij vijf jaar naartoe had gewerkt. Deze avond was hij niet alleen aanwezig; hij was de hoofdgast. Hij zou de fusie aankondigen die hem voor de derde keer tot miljonair zou maken.

Zijn vinger bleef hangen bij een naam bovenaan de VIP-lijst: Lotte van Doren. Juliaans mondhoeken trilden even. Een mengeling van irritatie en schaamte golfde through zijn borst. Hij dacht aan Lotte: lief, rustig, de vrouw die in oversized truien rondliep, haar dagen doorbracht in de tuin van hun landhuis in de Veluwe en die een wilde avond beleefde door zuurdesembrood te bakken.

Zij was de vrouw die hem steunde toen hij nog een arme student was. Ja, zij had de huur betaald toen zijn eerste startup faalde, maar dat was toen. Dit was nu.

“Ze past niet,” mompelde Juliaan.

“Meneer?” vroeg Maarten verward.

“Lotte,” zei Juliaan kil. “Ze kan niet omgaan met dit soort mensen, Maarten. Je kent haar. Ze staat in een hoekje met een glas water in haar hand. Ze weet niet hoe ze zich moet gedragen. Ze draagt jurken die lijken alsof ze uit de uitverkoop komen. Vanavond draait alles om macht, om imago.”

Juliaan dacht aan de vrouw die op dat moment in de lobby van het Amstel Hotel op hem wachtte: Sanne de Vries. Sanne was een voormalig model en nu merkambassadeur. Ze was slim, ambitieus en zo opvallend mooi dat alle hoofden zich naar haar draaiden. Ze kon lachen om slechte grappen, fluisteren in de oren van investeerders en er perfect uitzien naast hem in de roddelbladen.

“Haal haar van de lijst.”

Maarten keek hem aan alsof hij water zag branden.

“Mw. Van Doren verwijderen? Meneer, dat is uw vrouw. Het is het Vanguard-gala. Het is gebruikelijkMaarten aarzelde, maar met een zwaar hart tikte hij op het scherm, terwijl Lotte’s naam van de lijst verdween, en daarmee ook Juliaans laatste kans om zijn fout te herstellen.