De oppas ontdekte vreemde tekens bij elke verschoning — toen ze stiekem camera’s plaatste, beefde ze van angst.4 min czytania.

Lotte van Dijk werkte al bijna zes jaar als oppas in Amsterdam, maar niets had haar voorbereid op wat ze zag in het huishouden van de familie De Jong. Toen ze de baan aannam, leek alles perfect – het elegante huis, de vriendelijke ouders en vooral de vrolijke baby van negen maanden, Finn. Zijn moeder, Fleur, werkte lange dagen als makelaar, terwijl zijn vader, Maarten, als softwareontwikkelaar voornamelijk thuiswerkte.

De eerste weken verliepen soepel. Lotte was dol op Finn – zijn gelach vulde het stille huis, en hij had het rustigste karakter dat ze ooit bij een baby had gezien. Maar toen begon ze dingen op te merken die niet klopten. Elke keer dat ze zijn luier verschoonde, zag ze vage rode vlekjes op zijn dijbenen. Eerst dacht ze aan uitslag of een te strakke luier, maar de plekjes zagen er vreemd uit – bijna als vingerafdrukken.

Ze bracht het voorzichtig ter sprake bij Fleur, die oprecht verbaasd en bezorgd leek en beloofde het met de kinderarts te bespreken. Maar de week daarop zag Lotte weer nieuwe vlekjes, op andere plekken. Het patroon was te vreemd om te negeren.

Dan waren er de geluiden. Tijdens Finn’s middagdutjes hoorde ze vaak voetstappen boven, terwijl Maarten beweerde in zijn kelderkantoor te werken. Op een keer, toen ze Finn ging controleren, hoorde ze het zachte klikken van een deur – vanuit de kinderkamer.

Haar onbehagen groeide uit tot angst. Op een ochtend, na weer een nieuw plekje – dit keer een blauwe plek – besloot ze iets te doen. Ze kocht een kleine camera, vermomd als luchtverfrisser, en plaatste die in de kinderkamer.

Twee dagen gebeurde er niets. Maar op de derde middag, terwijl Finn sliep, bekeek ze de beelden op haar telefoon. Haar handen trilden toen ze op ‘afspelen’ drukte.

De eerste minuten toonden alleen een slapende baby. Toen kraakte de deur open – langzaam, geruisloos. Een figuur stapte naar binnen. Lotte verstijfde. Het was Fleur niet. Ook niet Maarten. Het was iemand anders – iemand die ze nog nooit had gezien.

Haar adem stokte toen de vreemde over de wieg boog.

Het was een vrouw, een jaar of vijftig, in een verbleekte bloemenjurk. Haar bewegingen waren bedachtzaam, bijna teder, toen ze Finn’s wang aanraakte. Tot Lotte’s afgrijzen maakte ze zijn romper los en drukte iets kouds en metaligs tegen zijn huid. Finn kreunde zachtjes, maar huilde niet.

Lotte’s eerste impuls was naar huis rennen, maar ze dwong zich verder te kijken. De vrouw bewoog zich door de kamer alsof ze die kende. Ze pakte Finn’s speen, rook eraan en glimlachte vaag – alsof ze een herinnering koesterde. Toen fluisterde ze iets wat de camera amper opving: “Je lijkt precies op hem.”

Die nacht sliep Lotte niet. Haar gedachten raceten door alle mogelijkheden – een buur met een sleutel, een onbekende familielid, een indringer. Maar de volgende ochtend zei Maarten luchtig dat hij laat zou werken en Fleur tot middernacht op een woningbezichtiging was. Het voelde… verdacht.

Ze besloot hen aan te spreken – maar niet voordat ze nog twee camera’s plaatste: één in de gang en één bij de voordeur.

De volgende avond, toen ze de nieuwe beelden bekeek, werd het raadsel nog groter. De mysterieuze vrouw verscheen weer – maar ze kwam niet via de voordeur of de gang. Ze kwam uit de kelder.

Lotte’s bloed bevroor. De kelder was Maartens werkplek. Hij had expliciet gezegd dat die ‘verboden terrein’ was vanwege vertrouwelijke projecten. Maar nu leek er iets veel duisters te gebeuren.

De volgende dag, toen Maarten boodschappen ging doen, sloop Lotte naar beneden. De lucht was vochtig, met een vage metaalgeur. Achterin vond ze een afgesloten deur met een cijferslot. Krassen rond het slot wezen op pogingen om van binnenuit open te breken.

Haar hart bonsde toen ze zich terugtrok. Die avond belde ze anoniem de politie en meldde een mogelijke indringer.

Toen agenten kwamen, bleef Maarten kalm – zelfs meewerkend. Hij liet ze het huis doorzoeken, inclusief de kelder. Ze vonden niets. De afgesloten deur, beweerde hij, leidde naar een oude bergruimte. Hij voerde de code in: lege planken, stof, een zweem bleekmiddel.

De politie vertrok. Lotte voelde zich beschaamd – en toch klopte er iets niet. Waarom was de vrouw spoorloos verdwenTot haar ontzetting ontdekte Lotte later die avond op de beelden dat Maarten stilletjes zijn moeder, die al jaren vermist was geweest maar in werkelijkheid in de kelder leefde, weer naar beneden bracht terwijl ze fluisterde: “Hij is zo lief, net als jij vroeger.”