De rijke erfgenaam viel steeds meer af… tot de schokkende ontdekking6 min czytania.

De zoon van de miljonair werd elke dag magerder… totdat de schoonmaakster de waarheid ontdekte

Drie maanden. Zo lang duurde het voordat de kleine Joris van Dijk veranderde van een gezonde baby met mollige wangen en een krachtig gehuil, in een broos schaduwje wiens zwakke kreuntjes nauwelijks hoorbaar waren in het enorme herenhuis in Wassenaar. Zijn ouders waren steenrijk. Zijn wieg kostte meer dan een nieuwe auto. Het Egyptische katoen van zijn lakens was evenveel waard als wat veel gezinnen in een jaar verdienden. Maar het kind was aan het wegkwijnen, en de enige die het merkte, was geen arts. Ze had geen universitaire titel. Ze stond niet op de familiefoto’s in de societybladen. Het was Anke de Vries, 52 jaar. Schoonmaakster, moeder van vier kinderen, opgevoed met moeite en trots.

Een vrouw die honger had leren herkennen in de ogen van een kind, omdat ze het zelf van dichtbij had gekend. Dit is het verhaal van hoe een vrouw zonder macht of status de wreedste ijdelheid trotseerde: die van ouders die hun kind opofferen voor een perfect imago. Vergeet niet te vertellen vanuit welk land je dit leest.

Dit verhaal moet worden gehoord, want wat hier gebeurde, kan gebeuren in elk huis waar trots meer waard is dan een leven. Wassenaar, februari 2023. Het landhuis van de familie Van Dijk, gelegen in een van de meest exclusieve wijken, glom in de zomerzon: twaalf kamers, drie verdiepingen, een infinityzwembad met uitzicht op tuinen ontworpen door Europese landschapsarchitecten, dure auto’s in de ondergrondse garage.

Meneer Diederik van Dijk, 53, had een textielimperium opgebouwd dat naar zeventien landen exporteerde. Een man van weinig woorden, maar veel cijfers. Hij stond om 5 uur op om internationale markten te checken, ontbeet voor drie schermen tegelijk. Voor hem was tijd letterlijk geld.

Zijn vrouw, Lieke de Wit-Van Dijk, 34, was in haar jeugd model geweest. Ze had op covers gestaan, was ambassadrice voor luxemerken en bekend in societykringen vanwege haar perfecte figuur en haar gezicht, dat de tijd leek te tarten. Ze had 287.000 volgers op Instagram, waar ze haar perfecte leven deelde.

Toen ze de zwangerschap aankondigden, ontploften de sociale media. Een professionele fotoshoot met een buikje van amper drie maanden. Een gender reveal met witte en blauwe ballonnen in de tuin voor vijftig uitgekozen gasten. Een babyshower met decoraties die duurder waren dan een gemiddelde bruiloft.

De geboorte van Joris werd gevierd als het evenement van het jaar in de Haagse high society. 3,7 kilo. Gezond, perfect, een waardige erfgenaam van de naam Van Dijk. De eerste foto’s toonden een stralende Lieke, onberispelijk opgemaakt amper drie uur na de bevalling. “Sterke en herstelde moeder!”, schreef ze online. Drie miljoen likes. Maar wat niemand zag, waren de tranen die ze die nacht weende, toen ze in de spiegel keek en haar uitgerekte buik zag, de striemen die geen filter kon wegwerken, de vijftien extra kilo’s die plastische chirurgie nog maanden zou kosten.

Lieke de Wit was niet voorbereid op moederschap. Ze was voorbereid om gefotografeerd te worden als moeder. En daarin zit een wereld van verschil.

Anke de Vries had 27 jaar gewerkt voor rijke families. Sinds ze op haar achttiende met een kartonnen koffer uit Groningen naar Den Haag was gekomen, had ze marmeren vloeren gepoetst, zilveren kandelaars gepolijst, zijden lakens gestreken die meer kostten dan haar maandloon. Ze had alles gezien.

Huwelijken die kapotgingen door vreemdgaan, verslaafde miljonairskinderen, eenzame bejaarden in verlaten kamers terwijl hun families vochten over erfenissen. Ze had geleerd dat geld geen geluk garandeert, en dat de muren van villa’s soms de donkerste geheimen verbergen. Maar in al die jaren had ze nog nooit zoiets gezien als wat zich nu in het huis van de Van Dijks afspeelde.

Het begon op een ochtend in maart. Anke ging zoals altijd om 7 uur naar de babykamer, net nadat Lieke naar haar privé-pilatesles was vertrokken en voordat Diederik terugkwam van zijn ochtendhardlooprondje. Joris, toen bijna drie maanden oud, lag wakker in zijn wieg, maar huilde niet om voeding, zoals baby’s van die leeftijd doen. Hij staarde alleen maar met glazige ogen naar het plafond.

Anke, die vier eigen kinderen had grootgebracht en tientallen anderen had verzorgd, voelde een instinctieve alarmbel gaan. Ze liep dichterbij. De wangen van de baby, voorheen rond en roze, waren ingevallen. Zijn huid was bleek. De armpjes die uit zijn designerrompertje staken, waren onnatuurlijk dun. “Jorisje,” fluisterde ze zachtjes. “Wat gebeurt er met je, schat?”

De baby draaide zijn hoofd naar haar en slaakte een zwak kreuntje. Geen krachtig gehuil, maar het geluid van iemand die geen kracht meer had. Een rilling liep over Ankes rug. Ze keek rond en zag op de mahoniehouten commode een halflege fles. De inhoud was bijna doorzichtig, niets zoals de romige consistentie van babymelkpoeder. Met trillende handen opende ze de fles en rook eraan.

Water. Het was gewoon water.

“Dit kan niet waar zijn,” mompelde ze. Ze controleerde de verschoningskoffer: zes wegwerpluiers van het duurste merk, maar slechts één was sinds gisteren gebruikt. Een duidelijk teken. De baby kreeg niet genoeg te eten.

Met de fles in haar hand liep ze de trap af, probeerde ze kalm te blijven. In de keuken, blinkend van roestvrijstalen apparaten die meer kostten dan drie jaar van haar salaris, trof ze Lieke aan, net terug van de sportschool. De vrouw zag er onberispelijk uit: een sportoutfit van een duur merk die haar figuur, dat verbazingwekkend snel was hersteld na de bevalling, benadrukte. Haar blonde haar zat strak in een hoge staart, haar make-up was subtiel maar professioneel. Ze dronk een groene smoothie terwijl ze op haar telefoon keek.

“Goedemorgen, mevrouw Lieke,” zei Anke voorzichtig.

“Mmm,” antwoordde Lieke zonder op te kijken.

Anke haalde diep adem. “Sorry dat ik u stoor, maar ik maak me zorgen om Joris.”

Nu keek Lieke op. Haar ogen, blauw dankzij dure contactlenzen, verraadden irritatie. “Wat is er nu weer?”

“Hij lijkt magerder. En deze fles…” Anke hield hem omhoog. “Het lijkt wel of er alleen water in zit.”

Lieke’s gezicht verstijfde. “Anke,” zei ze kalm maar ijzig. “Ik weet precies wat ik mijn kind geef.”

“Mevrouw, baby’s van drie maanden hebben—”

“Ik weet wat hij nodig heeft,” onderbrak Lieke scherp. “Ik volg een speciaal voedingsschema. Aanbevolen door een kinderarts uit Amsterdam. Joris moet al jong leren om bewust te eten. Ik wil geen kind met overgewicht, zoals je overal ziet.”

Anke voelde de grond onder haar begeven. *Bewuste voeding?* “Mevrouw… hij is drie maanden oud. Hij heeft voedingsstoffen nodig om te—”

“Ben jij soms arts, Anke?” De vraag sloeg als een zweep. “Heb je een diploma dat ik niet ken?”

“Nee, mevrouw. Maar ik heb vier kinderen—”

“Precies. Jij hebt vier kinderen grootgebrachtZe knikte en pakte Joris stevig vast, wetend dat ze eindelijk de kracht had gevonden om zijn stemloze lijden te beëindigen.