Een arme alleenstaande vader vangt twee verdwaalde tweelingmeisjes op in de regen3 min czytania.

De regen was tegen de ochtend opgehouden, maar het kleine appartement van Daniël rook nog steeds naar vochtige kleren, chocolademelk en veiligheid — iets wat de wereld die twee kleine meisjes veel te lang had onthouden. Het grijze licht van de ochtend scheen door de dunne gordijnen en weerkaatste op de gebarsten fotolijst boven de bank waar de tweeling sliep, als twee kwetsbare vogeltjes tegen elkaar aangekruld.

Ethan was als eerste wakker. Hij sloop erheen en trok de deken voorzichtig strakker om hen heen. “Papa,” fluisterde hij. “Ze slapen nog.”

Daniël, nog in zijn werkshirt van de vorige avond, wreef over zijn vermoeide ogen. “Laat ze maar uitrusten,” mompelde hij. “We bedenken na het ontbijt wel wat we doen.”

*Alleenstaande vader neemt verdwaalde tweeling in huis in Den Haag*

Hij wist niet hoe. Er was bijna geen eten meer — een paar eieren, een half brood en oploskoffie die meer naar karton smaakte dan cafeïne. Toch bakte hij de eieren, zachtjes neuriënd terwijl de kleine woonkamer zich vulde met de geur van iets warms en echts.

Toen de meisjes wakker werden, keken ze verward, alsof ze niet wisten of de vriendelijkheid van de vorige avond een droom was geweest.

“Goedemorgen,” zei Daniël terwijl hij hen elk een bord aanreikte. “Jullie kunnen hier blijven tot we je vader vinden, goed?”

Lotte, de stillere van de twee, keek naar haar eieren. “Jij bent echt lief,” zei ze zachtjes. “Niemand anders deed open.”

Daniël glimlachte flauwtjes. “Soms vergeten mensen hoe het voelt om koud te zijn.”

🚨 De Zoektocht Door de Stad
Aan de andere kant van de stad heerste chaos in het glazen hoofdkantoor van Van Dam Industries — één van de grootste techbedrijven van Nederland.

“Meneer,” zei een nerveuze veiligheidschef, “de politie heeft het zoekgebied uitgebreid. Maar er is nog steeds geen spoor van ze.”

Midden in de ruimte stond Alexander van Dam, een man wiens fortuin complete wijken kon kopen, maar wiens gezicht die ochtend uitgeput en verslagen stond.

“Ze waren met hun tutor toen de auto crashte,” mompelde hij. “We hebben de chauffeur gevonden. Maar zij niet. Mijn meisjes niet.”

Hij greep de rand van de tafel zo hard dat zijn knokkels wit werden.
“Blijven zoeken,” beval hij. “Elk opvanghuis, elk ziekenhuis, elke camerabeeld. Het kan me geen cent schelen wat het kost.”

Ergens in diezelfde stad zaten zijn dochters roereieren te eten in een klein, afgebladderd appartement dat naar vriendelijkheid rook in plaats van geld.

*Arme alleenstaande vader neemt vreemde tweeling in huis voor één nacht — onwetend dat hun vader miljonair is.*

🕯️ De Klop op de Deur
Rond half negen ’s ochtends klonk het — drie ferme klappen die de deurpost deden trillen.

Daniël verstijfde, spatel in de hand.
“Blijf hier,” zei hij zacht tegen de kinderen.

Toen hij open deed, stonden er twee agenten in uniform, de regen nog druipend van hun petten. Achter hen stond een lange man in een zwarte jas — zijn houding autoritair, zijn gezicht een mengeling van hoop en angst.

“Meneer Daniël de Vries?” vroeg een van de agenten.

“Ja?”

“We hebben een melding gekregen dat er twee vermiste kinderen in de buurt van dit gebouw zijn gezien. Mogen we binnenkomen?”

Daniëls keel werd droog. Hij keek naar de bank. De tweeling stond er al, hand in hand.

De lange man hapte naar adem, zijn kalmte in duizend stukjes. “Lotte? Maud?”

De meisjes verstijfden.
“Papa?”

En toen was hetEn terwijl Alexander van Dam zijn dochters stevig omarmde, wist Daniël dat dit geen eindpunt was, maar het begin van iets nieuws — iets waar zelfs geen miljoenen tegenop konden.