Nauczycielka anulowała ocenę mojej córki, myśląc, że jestem przestępcą. Wtedy pokazałem odznakę.5 min czytania.

Rozdział 1: Maska

Wiesz, jak pachnie trzy dni w samochodzie obserwacyjnym? Zapach stęchłej kawy, zimnej pizzy i niepokoju.

Nazywam się Jakub. Dla świata, a przynajmniej dla tej części miasta, w której się ukrywałem, byłem „Kubą” – drobnym handlarzem z podziemia Wrocławia. Nie goliłem się od tygodnia. Miałem tymczasowy tatuaż na szyi, który drapał o kołnierz. Kostki u rąk były obtłuczone, a ja śmierdziałem tanimi papierosami, choć nie palę.

Ale dla jednej osoby byłem po prostu Tatą.

Telefon zadrżał przy udzie. Wibracja wydawała się być jedynym łącznikiem z rzeczywistością w ciszy vana. Spojrzałem na ekran, osłaniając światło dłonią.

Dzwoniła szkoła. Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego.

„Panie Kowalski? Mówi sekretariat dyrektora Nowaka. Prosimy natychmiast przyjść. Chodzi o Pana córkę, Zosię.”

Serce zamarło. W mojej pracy telefon zwykle oznaczał, że ktoś nie żyje albo został aresztowany. „Czy wszystko w porządku?” – głos miałem chrapliwy, nieużywany od godzin.

„Fizycznie tak – odpowiedziała sekretarka tonem pełnym tego specyficznego, podmiejskiego osądu. – Ale doszło do… incydentu związanego z nierzetelnością akademicką.”

Nierzetelność? Zosia?

Moje dziecko płacze, gdy zapomni oddać książkę do biblioteki na czas. Weekendy spędza na układaniu zakreślaczy w gradient kolorów. Ona nie oszukuje. Uczy się ciężej niż ktokolwiek inny, bo wie, że tata nie zawsze może być w domu.

„Jadę” – warknąłem.

Nie miałem czasu się przebrać. Nie miałem czasu się umyć. Nie mogłem zetrzeć z siebie „Kuby”. Musiałem iść taki, jaki byłem.

Zaparkowałem swój podupadły sedan – rdzawy gruchot z duszącym tłumikiem – pod samym wejściem do szkoły. Widziałem rodziców w lśniących SUV-ach, którzy gapili się na mnie. Widzieli faceta w brudnej bluzie, podartych dżinsach i wojskowych butach, wysiadającego z auta, które brzmiało jak kosiarka. Widzieli zagrożenie.

Zignorowałem ich. Wszedłem do sekretariatu, a cisza zapadła natychmiast. Klimatyzacja buczała. Sekretarka poprawiła okulary, przesuwając wzrok od moich zabłoconych butów po tłuszcz we włosach.

„P-pan Kowalski?” – pisnęła.

„Gdzie ona jest?” – nie miałem czasu na uprzejmości.

„Sala 302. Lekcja pani Wiśniewskiej. Właśnie… omawiają sprawę.”

Zawróciłem na pięcie i ruszyłem korytarzem. Linoleum skrzypiało pod moimi ciężkimi butami. Szafki stały wzdłuż ścian jak niemi strażnicy. Czułem ciężar odznaki schowanej głęboko za pasem, przyciskającej mnie w krzyżu. To była jedyna czysta rzecz przy mnie. To była jedyna rzecz, która odróżniała mnie od przestępców, których ścigałem.

Dotarłem do sali 302. Drzwi były uchylone.

Nie wpadłem jak huragan. Stare nawyki umierają powoli. Najpierw słuchałem.

„Naprawdę chcesz, żebym w to uwierzyła, Zosiu?”

Głos był piskliwy. Pani Wiśniewska. Znałem jej typ. Nauczycielka, której szczytem życia była szkoła średnia, a teraz traktowała klasę jak swoje królestwo. Cały rok się na Zosię uwzięła, komentując jej ubrania, drugie śniadanie, jej cichy sposób bycia.

„Uczyłam się, pani profesor. Naprawdę” – głos Zosi był cichy, drżący. Łamał mi serce.

„Dziewczynki z twojego środowiska nie dostają stu procent z moich egzaminów z matematyki, Zosiu – Wiśniewska prychała. – Widziałam, jak twój ojciec cię przywozi. Wiem, z jakiego… środowiska… pochodzisz. Wszyscy wiemy.”

Krew mi ścięła. Temperatura na korytarzu zdawała się spaść o dziesięć stopni.

„On mi pomaga się uczyć” – szepnęła Zosia.

„Ten człowiek?” – Wiśniewska zaśmiała się sucho, okrutnie. – „Ten człowiek wygląda, jakby ledwo umiał przeczytać menu w barze, a co dopiero pomóc z algebrą. Oszukiwałaś. Spisałaś klucz. Przyznaj się.”

„Nie spisywałam!” – Zosia wybuchnęła płaczem.

Podszedłem bliżej drzwi. Przez szparę widziałem ich obie. Zosia stała przy biurku nauczycielki, jej małe dłonie kurczowo ściskały brzeg spódnicy. Wiśniewska siedziała wyprostowana, trzymając test Zosi – kartkę z wielką czerwoną setką zakreśloną u góry.

„Nie toleruję kłamczuchów w mojej klasie” – powiedziała Wiśniewska. Jej twarz wykrzywiła się w grymas obrzydzenia.

Uniosła kartkę oburącz.

„I nie oceniam śmieci.”

Rozdział 2: Dźwięk drzenia

RRRIIIP.

Dźwięk był głośniejszy niż strzał w tej cichej sali.

Przez ułamek sekundy stałem sparaliżowany, gdy pani Wiśniewska podarła kartkę na pół.

Zosia jęknęła. To nie był zwykły oddech – to był dźwięk pękającej dumy. Siedziała do drugiej w nocy przez trzy dni, ucząc się do tego testu. Ja siedziałem z nią, powtarzając fiszki przy kuchennym stole, jednocześnie czyszcząc broń służbową (ukrytą, oczywiście). Na to zapracowała.

Wiśniewska nie poprzestała na jednym razie. Złożyła połówki i podarła je ponownie.

RRRIIIP.

„Zero” – oświadczyła, rzucając poszarpane kawałki przed stopy Zosi. – „Idź do dyrektora. Zadzwonię do twojego ojca, żeby poinformować go, że jego córka to oszustka. Choć wątpię, żeby odebrał. Pewnie w barze albo…”

Urwała.

Ponieważ światło w sali się zmieniło.

Stałem w progu.

Nie powiedziałem ani słowa. Po prostu stałem. Pozwoliłem, by mój sylwet wypełnił framugę. Wyglądałem dokładnie jak przestępca, za którego mnie miała. Oczy miałem zacienione, szczękę zaciśniętą tak mocno, że bolały mnie zęby. Adrenalina, którą zwykle rezerwowałem dla nalotów na dilerskie meliny, teraz buzowała we mnie, skierowana w całości na tę kobietę w kwiecistej bluzce.

Klasa, około dwudziestu innych dzieci, zamilkła. Trzydzieści osiem par oczu zwróciło się na mnie. Potem na panią Wiśniewską.

Wiśniewska podniosła wzrok. Jej twarz zbladła, potWiśniewska spojrzała na mnie, jej ręce zadrżały, a wtedy Zosia się wyprostowała, spojrzała jej prosto w oczy i powiedziała: „Pani też nie zdała egzaminu – na człowieczeństwo”.