Po pogrzebie żony zdradziecki mąż i jego kochanka stanęli przed niespodzianką w testamencieOkazało się, że zmarła żona zapisała cały swój majątek schronisku dla bezdomnych zwierząt.5 min czytania.

Gdy radiowóz policyjny zatrzymał się z piskiem opon przed zamkniętą osadą pod Wrocławiem, porywacz już leżał twarzą w igliwiu, z rękami związanymi za plecami starym skórzanym paskiem, a nad nim stał rozwścieczony leśniczy z kijem w dłoni.

Niedoszłego porywacza nazywano Nikodem.

Trzy lata wcześniej poślubił kobietę, której właśnie próbował porwać synka.

Nikodem nie ożenił się z Katarzyną z miłości.

Oczywiście, wszystkim wmawiał, że tak. Mówił jej, że są sobie przeznaczeni, że to sam Bóg popchnął ich ku sobie pod kryształowymi żyrandolami na przyjęciu jej ojca w Warszawie. Zapewniał, że tylko ona go naprawdę rozumie.

Tak naprawdę Nikodem widział tylko liczbę zer w jej spadku.

Katarzyna Nowak była jedyną córką Konrada Nowaka, przedsiębiorcy z Gdańska, który przeniósł siedzibę firmy do Wrocławia, by być bliżej inwestorów. Konrad miał około pięćdziesiątki, biegał codziennie pięć kilometrów, pił zielone koktajle i wyglądał na człowieka, który dożyje dziewięćdziesiątki i do końca będzie odbierał maile.

Gdy nagle zmarł na udar w swojej willi nad Jeziorem Pilczyckim, wstrząs przeszedł przez biznesowe strony internetowe w całej Polsce.

Prawie zniszczyło to Katarzynę.

A jednocześnie z dnia na dzień odziedziczyła pakiet kontrolny w Nowak Trans, trzy magazyny, nieruchomości w centrum miasta i konto inwestycyjne, za które można było kupić połowę warszawskiego Śródmieścia gotówką.

Nikodem przeczytał o tym w artykule na telefonie, leżąc na kanapie w mieszkaniu swojej ówczesnej dziewczyny w Krakowie, jedną ręką leniwie przewijając ekran, drugą skubiąc etykietę od piwa.

— Musi być zrozpaczona — westchnęła dziewczyna, oglądając wiadomości.

Nikodem usłyszał tylko: *jedynaczka, jedyna spadkobierczyni*.

Nikodem był przystojny w ten prosty, niedbały sposób, który dobrze wygląda na Instagramie: wysoki, umięśniony, ciemne włosy zawsze artystycznie potargane, by wyglądać „naturalnie”. Przez większość dorosłego życia przeskakiwał od jednej zamożnej kobiety do drugiej: samotna dentystka z Katowic spłacała jego karty kredytowe, rozwiedziona agentka nieruchomości z Poznania kupowała mu zegarki, menedżerka hotelu w Sopocie płaciła za jego czynsz „tylko do czasu, aż stanie na nogi”.

Nigdy nie stanął na nogi.

Nie musiał. W Polsce nauczył się, że zawsze znajdzie się kolejna taka kobieta. Pieniądze, samotność i potrzeba bycia adorowanym — na tej kombinacji zbudował karierę.

Ale Katarzyna była innej ligi.

Śmierć Konrada zamieniła ją w miliarderkę, która nagle została zupełnie sama w wielkim, zimnym domu nad wodą.

Nikodem następnego dnia kupił bilet w jedną stronę do Wrocławia.

Poznał ją nie na eleganckiej gali, ale dyskretnie, na charytatywnej aukcji w centrum miasta, gdzie pojawiła się w czerni, z zaczerwienionymi oczami i sztywnym uśmiechem, wypełniając zobowiązanie ojca wobec szpitala dziecięcego w Łodzi.

Nikodem odrobił pracę domową. Wiedział, na jakie imprezy chodzi. Znał jej ulubioną kawę. Wiedział, że była przy łóżku ojca, gdy umierał, że potem przez tydzień nie wychodziła z domu.

Był ostrożny. Nie za bardzo natarczywy. Trochę nieporadny, jakby nie był przyzwyczajony do eleganckich wnętrz. Jego historia brzmiała tak: dorastał w robotniczej rodzinie w Szczecinie, pracował ciężko, by dotrzeć na zachód kraju, zajmował się „konsultingiem”, pomagał „małym firmom transportowym się rozwijać”. Wystarczająco prawdy w kłamstwach, by brzmiały wiarygodnie.

Więcej słuchał, niż mówił. To samo zrobiło połowę roboty.

W ciągu dwóch miesięcy spędzał noce w jej domu. W ciągu pół roku się wprowadził. W ciągu roku oświadczył się, pierścionek błyszczący pod wrocławską mżawką na tarasie z widokiem na Jezioro Pilczyckie.

Jednego nie przewidział: pana Kowalewskiego.

Marek Kowalewski był prawą ręką Konrada Nowaka od dwudziestu pięciu lat, jego dyrektorem operacyjnym, prawnikiem i ojcem chrzestnym, którego Katarzyna nazywała „wujkiem Markiem”, zanim potrafiła powiedzieć jego nazwisko.

Miał około siedemdziesiątki, był bystry w cichy sposób, taki typ człowieka, który mógł wysiedzieć trzygodzinne zebranie zarządu ze złożonymi rękami, a na koniec zadać pytanie, które przecinało wszelkie bzdury.

Kochał Konrada jak brata. Katarzynę jak córkę.

I wyczuł Nikodema od pierwszego uścisku dłoni.

Katarzyna, wciąż oszołomiona żałobą, pewnego popołudnia weszła do biura wujka Marka z nieśmiałym uśmiechem i pierścionkiem na palcu.

— Nikodem się oświadczył — powiedziała, głos drżący ze szczęścia. — Powiedziałam „tak”. Poczekamy, aż minie okres żałoby, ale… chciałam, żebyś wiedział pierwszy.

Marek się uśmiechnął, pogratulował, dał jej pogadać.

Potem, delikatnie: — A rozmawialiście o intercyzie?

Światło w niej przygasło.

— Nikodem mówi, że to upokarzające — przyznała Katarzyna. — Powiedział: „Naprawdę myślisz, że potrzebuję twoich pieniędzy?”.

— A ty co myślisz? — spytał Marek.

Katarzyna przekręciła pierścionek.

— Myślę, że zawsze chroniłeś firmę taty — powiedziała cicho. — I mnie. Więc… jeśli uważasz, że potrzebujemy intercyzy, to będziemy mieli intercyzę.

Gdy Katarzyna powiedziała o tym Nikodemowi, wściekł się.

— To obraźliwe — warknął. — Twój ojciec chrzestny mi nie ufa? Myśli, że jestem jakimś mydłkiem?

Katarzyna się skrzywiła. — On tylko chce chronić firmę. To… dla przedsiębiorstwa. Dla pracowników. Nikodem, proszę. To formalność. Nigdy tego nie potrzebujemy. Chyba że… się rozwiedziemy.

Ostatnie słowo wypowiedziała jak przekleństwo.

Nikodem zrozumiał, że jest w pułapce.

Myślał, że małżeństwo da mu prostą drogę do firmy, miejsce w zarządzie, część wszystkiego. Wizja, że może być prawnie odcięty, skręcała mu żołądek.

Ale jeśli się sprzeNikodem spędził resztę życia w cieniu swojej zgorzkniałości, podczas gdy Robert dorastał w blasku miłości, o jakiej jego matka zawsze marzyła.