Sierota karmiła ukrytego potwora. Nie wiedziała, że to zaginiony królewiczPewnego dnia, gdy podkradała kawałek chleba, jej rękę chwyciła nie brudna łapa dzikusa, a dłoń o zadziwiająco szlachetnych rysach.6 min czytania.

Brudna miska wyślizgnęła się z małych rączek Łucji i z brzękiem upadła na glinianą podłogę. Ale ona ledwie to zauważyła. Jej wzrok był utkwiony w obłąkańcu kucającym w kącie, który drżał, a jego usta poruszały się, wypowiadając ciche słowa zrozumiałe tylko dla niego. „Proszę”, szepnęła, popychając miskę gołą stopą bliżej. „Musisz coś zjeść.”

Inne dzieci śmiały się z drugiej strony zakurzonej ulicy. „Łucja znów gada z wariatem Dominikiem”, krzyknął chłopiec. „Może sama jest stuknięta.” Łucja zignorowała ich. Zawsze to robiła. Każdego ranka przed świtem, gdy wioska jeszcze spała, odkładała połowę swojego śniadania, czasem jedynego posiłku, i przynosiła je mężczyźnie, którego wszyscy nazywali Szalonym Dominikiem.

Mieszkał pod zawalonym mostem niedaleko rzeki, nosił podarte ubrania, które niegdyś mogły być eleganckie, teraz były pokryte błotem i wstydem. Nikt nie wiedział, skąd przybył. Pojawił się dwa lata temu, mówiąc urywanymi zdaniami, śmiejąc się z rzeczy, których nikt inny nie widział, czasem krzycząc do nieba. Wiejsi starcy mówili, że jest przeklęty. Matki odciągały swoje dzieci, gdy włóczył się po targowisku.

Chłopcy rzucali w niego kamieniami, ale Łucja widziała coś innego. Widziała, jak trzęsą mu się ręce, gdy był głodny. Widziała smutek ukryty za jego zmąconymi oczami. Widziała w nim człowieka. „Zrobiłam to sama”, powiedziała cicho, stawiając miskę tuż przed nim. „Jest dobre.”
Głowa Dominika poderwała się. Przez sekundę jego oczy stały się przejrzyste i popatrzył na nią. Naprawdę na nią spojrzał z czymś w rodzaju wdzięczności. Potem mgła powróciła i chwycił miskę, jedząc jak zgłodniałe zwierzę. Łucja uśmiechnęła się. „Przyniosę więcej jutro.” Odwróciła się, by odejść, a jej żołądek zawarczał. Pozostałe sieroty w domu Matki Bronisławy kończyły pewnie teraz śniadanie. Znów będzie musiała tłumaczyć, dlaczego nie jest głodna. Dlaczego oddaje swoje jedzenie szaleńcowi, którego wszyscy nienawidzą.

„Marnujesz swoją dobroć”, powiedziała jej tego popołudnia Matka Bronisława, kręcąc głową. Matka Bronisława prowadziła sierociniec, mały ośrodek, gdzie dwanaścioro dzieci spało na matach i jadło dwa posiłki dziennie, gdy starczyło jedzenia. Była surowa, ale sprawiedliwa. Jej twarz była poorana brózdami troski o dzieci, których nikt nie chciał. „Ten mężczyzna jest poza pomocą. Łucjo, zachowaj siły dla siebie.”
„Ale mamo, a jeśli jest głodny?”
„My wszyscy jesteśmy głodni, dziecko.” Głos Matki Bronisławy zmiękł. „Masz największe serce, jakie kiedykolwiek widziałam, ale świat je złamie, jeśli nie będziesz ostrożna.”
Łucja skinęła głową, ale nie przestała. Nie mogła. Coś w jej wnętrzu na to nie pozwalało.

Wioska Rzeczyska leżała na skraju królestwa, gdzie królewskie prawa wydawały się odległe, a królewska łaska – jeszcze bardziej. Większość ludzi tu przeżywała. Nie żyli. Pracowali na polach, handlowali na targowisku i starali się nie narażać na kłopoty. A Szalony Dominik był kłopotem.
„On się pogarsza”, powiedział pewnego wieczoru na wiejskim placu Pan Marek. Był zamożnym kupcem, grubym i głośnym, typem mężczyzny, który wierzył, że jego pieniądze czynią go ważnym. „Przestraszył wczoraj moją córkę, tylko na nią patrząc tymi dzikimi oczami. Coś trzeba zrobić.”
„Co proponujesz?” – zapytał Sołtys Nowak, wiejski przywódca. Chudy mężczyzna o ostrych rysach twarzy i ostrych ambicjach.
„Wypędzić go. On tu nie pasuje. To pewnie złodziej lub coś gorszego.”
„On jest tylko zagubiony”, cicho powiedziała Łucja z krańca tłumu. Szła akurat do domu, ale nie mogła milczeć. Wszyscy odwrócili się, by na nią spojrzeć. Dwunastoletnia sierota, chuda i mała, z łatami na sukience i błotem na stopach.
Pan Marek zaśmiał się. Okrutnym śmiechem. „Sierota przemawia. Powiedz mi, dziewczynko, czy weźmiesz odpowiedzialność, gdy kogoś skrzywdzi?”
„On nikogo nie skrzywdzi”, powiedziała Łucja pewnym głosem, choć serce waliło jej jak młot. „On jest po prostu zagubiony.”
„Zagubiony?” Pan Marek podszedł bliżej, jego cień padł na nią. „On jest szalony. Niebezpieczny. Jesteś głupim dzieckiem, bawiącym się ogniem.”
Sołtys Nowak podniósł rękę. „Dość. Dziewczyna nie chce niczego złego. Ale Marek ma rację. Powinniśmy uważnie obserwować tego szaleńca. Jeśli narobi prawdziwych kłopotów, usuniemy go.”
Łucja poczuła, jak ściska ją w piersi. „Usunięcie” oznaczało pobicie, wypędzenie do lasu, pozostawienie na śmierć. Widziała, jak to się już działo ludziom, których wieś uznała za problemy.

Tej nocy nie mogła spać. Wpatrywała się w sufit sierocińca, wsłuchując się w oddechy innych dzieci, i podjęła decyzję. W jakiś sposób ochroni Dominika.
Następnego ranka przyniosła mu jedzenie jak zawsze. Ale tym razem przyniosła też wiadro wody i szmatę. „Pozwól, że ci pomogę”, powiedziała łagodnie. Dominik spojrzał na nią, jego oczy migotały zmieszaniem. Ale nie odsunął się, gdy delikatnie umyła mu twarz i dłonie. Spod brudu mogła zobaczyć, że był młodszy, niż myślała, może około trzydziestki, o mocnych rysach twarzy i bliznach na nadgarstkach, które wyglądały na stare i głębokie.
„Kim jesteś?” – szepnęła, nie spodziewając się odpowiedzi.
„Złamany”, powiedział nagle, to słowo było czyste i ostre. „Złamany, złamany.”
Serce Łucji się ścisnęło. „Nie jesteś złamany. Jesteś tylko zraniony.”

Przez następne tygodnie Łucja wpadła w rutynę. Nakarmić Dominika. Umyć go, gdy na to pozwalał. Posiedzieć z nim, gdy wydawał się przestraszony. Opowiadała mu o swoim dniu, o innych sierotach, o swoich marzeniach, by zostać kiedyś nauczycielką i pomagać dzieciom takim jak ona. Nie wiedziała, czy rozumiał, ale to nie miało znaczenia. Słuchał. Mogła to poznać po tym, jak jego oddech zwalniał, jak drżenie ustawałoPo wielu latach, gdy Łucja dorosła i nadal prowadziła sierociniec, do bramy zajechał królewski orszak, a z karety wysiadł dojrzały już król Dominik, by zaprosić ją na dwór nie jako poddaną, ale jako doradczynię i przyjaciółkę.