Spotkanie na cmentarzu, które odmieniło ojca5 min czytania.

Tego niedzielnego popołudnia wiatr nie był zwyczajny; miał w sobie tępy chłód nostalgii, taki jaki niosą wiatry zdające się szeptać do ucha zapomniane imiona. Dla Karola cmentarz nie był miejscem spoczynku, ale jedyną emocjonalną przystanią od dokładnie trzystu sześćdziesięciu pięciu dni. Jego ciężkie, powłóczyste kroki zgniatały suche liście na żwirowanej ścieżce, gdy zmierzał w stronę szarego, marmurowego nagrobka, na którym imię „Fryderyk” lśniło z okrutną ciszą.

Rok. Minął cały rok od kiedy tchórzliwy kierowca odebrał mu syna i rozpłynął się we mgle, pozostawiając za sobą małe ciałko i złamanego ojca. Karol położył niebieskie kwiaty — ulubione Fryderyka — z delikatnością, z jaką dotyka się otwartej rany. Uklęknął, czując jak wilgoć z ziemi przenika przez spodnie, i zamknął oczy. W myślach powtarzał się jak w pętli obraz Fryderyka śmiejącego się przy bramie szkoły, bolesny film, którego nie mógł przestać oglądać. „Wybacz mi, synu”, wyszeptał zdławionym przez łzy, których już nie miał, głosem. „Powinienem był przyjść wcześniej. Powinienem był cię ochronić”.

Ciszę cmentarza przerywał jedynie daleki jęk wiatru wśród cyprysów. Karol pogładził fotografię wmurowaną w kamień: Fryderyk uśmiechnięty, z rozczochranymi włosami i tą uwielbianą przez siebie koszulką w czerwono-niebiesko-żółte paski. Ten mały kawałek ceramiki był wszystkim, co mu zostało. A przynajmniej tak myślał.

Chrzęst gałęzi za plecami sprawił, że odwrócił głowę, spodziewając się zobaczyć starego dozorcę. Ale to nie był on. Kilka metrów dalej przyglądał mu się chłopiec. Był chudy, miał śniadą skórę spaloną słońcem i nosił za duże ubrania. Jego duże, ciemne oczy miały w sobie tę mieszaninę nieśmiałości i przedwczesnej mądrości, którą mają tylko dzieci zbyt szybko dorastające na ulicy.

— Dzień dobry, proszę pana — powiedział chłopiec ledwie słyszalnym głosem.

Karol szybko otarł oczy, zirytowany wtargnięciem. — Dzień dobry. Zgubiłeś się? Szukasz rodziców?

Chłopiec powoli pokręcił głową, nie odrywając wzroku od grobu, a potem od Karola. Zrobił krok do przodu, wahając się, jakby stąpał po cienkim lodzie. — Nie, proszę pana. Przychodzę do moich rodziców, są pochowani tam z tyłu… Ale przechodziłem tu i pana zobaczyłem.

Karol skinął głową, starając się być uprzejmym pomimo bólu. — To dobrze, że ich odwiedzasz. Ja odwiedzam syna.
— Wiem — przerwał mu chłopiec z niepokojącym spokojem. — Chciałem tylko powiedzieć… Pański syn dał mi tę koszulkę wczoraj.

Czas się zatrzymał. Serce Karola przestało bić na sekundę, by potem ruszyć z brutalną siłą, uderzając o żebra. Podniósł się chwiejnie, z wytrzeszczonymi oczami. — Co powiedziałeś? — zapytał tonem, który balansował między wściekłością a niedowierzaniem. — Mój syn zginął rok temu. Myślisz, że to zabawne, bawić się w coś takiego? Wynoś się stąd!

Chłopiec cofnął się przestraszony, ale nie uciekł. Przyłożył dłonie do piersi, chwytając materiał swojej odzieży. — To nie żart, proszę pana. Przysięgam. Wczoraj graliśmy w piłkę niedaleko torów kolejowych. On mi ją dał. Powiedział, że przyniesie mi szczęście, bo było mi zimno. Proszę spojrzeć…

Chłopak wskazał na swoje ramię. Karol wytężył wzrok, walcząc z zawrotami głowy. Koszulka była w czerwono-niebiesko-żółte paski. Ale tym, co zmroziło mu krew w żyłach, nie były kolory, a rozdarcie przy szwie na lewym ramieniu. To samo rozdarcie, które Fryderyk zrobił sobie, wspinając się na drzewo na dwa dni przed wypadkiem. To samo rozdarcie, które było widoczne na zdjęciu na nagrobku.

Karol ponownie upadł na kolana, ale tym razem nie z bólu, lecz pod ciężarem niemożliwości, która na niego spadła. — To niemożliwe… — wyjąkał, dotykając materiału koszulki chłopca. Była prawdziwa. Pachniała kurzem i ulicą, ale była to koszulka jego syna. — Gdzie? Gdzie go widziałeś?

— W żółtym domu — odparł chłopiec, który miał na imię Janek. — Niedaleko starych torów. Mieszka tam. Widziałem go w oknie.

Umysł Karola stał się wirem. Logika krzyczała, że to niemożliwe, że pochował syna, że płakał nad zamkniętą trumną, ponieważ wypadek był… „zbyt traumatyczny, by go oglądać”, jak mówili lekarze. Ale instynkt, ten trzewiczny ogień znany tylko ojcu, zapłonął z przerażającą gwałtownością.

— Zaprowadź mnie — rozkazał Karol, wstając z energią, której nie czuł od dwunastu miesięcy. — Zaprowadź mnie teraz do tego domu.

Janek skinął głową, przestraszony, ale stanowczy. Karol spojrzał po raz ostatni na zimny, cichy grób, a potem na horyzont, gdzie słońce zaczynało zachodzić, barwiąc niebo na krwistoczerwono. Coś w jego wnętrzu mówiło mu, że ta noc nie skończy się płaczem, ale prawdą. Nie wiedział, co znajdzie w tym żółtym domu, ale czuł w kościach, że zaraz odsłoni piekło, by odzyskać swoje niebo.

Droga na obrzeża miasta była podróżą przez czysty lęk. Karol szedł za Jankiem wąskimi alejkami i zapomnianymi dzielnicami, gdzie fasady domów się łuszczyły, a latarnie uliczne migotały jak zmęczone oczy. Każdy krok zwiększał tachykardię Karola. A jeśli chłopiec kłamał? A jeśli to okrutna pomyłka? Ale koszulka… koszulka była niezbitym dowodem, który palił mu się na siatkówce.

— To tutaj — wskazał Janek, zatrzymując się gwałtownie za śmietnikiem.

Przed nimi, odizolowany od reszty zabudowy pustym placem, stał dom w wyblakłym żółtym kolorze. Okna miały kraty z kutego żelaza i zasunięte zasłony, nadając mu wygląd nieprzeniknionej fortecy. Wiatr poruszał zardzewiałą huśtawką na ganku, wydając metaliczny zgrzyt, który jeżył skórę.

— Widziałem go w tym oknie po prawej — szepnął Janek.

Karol nie czekał. Przeszedł przez ulicę długimi krokami, ignorując zdrowZapuścił ręce w kieszenie i ruszył w stronę domu, gdzie na stole czekał na niego ciepły obiad i szczęśliwi synowie.