Zakład o jej upokorzenie obrócił się przeciwko nim, gdy pojawiłaś się u jej bokuKażdy szept zamarł, a duma na twarzy jego rywala była jedyną zapłatą, jaka tego wieczoru miała znaczenie.5 min czytania.

Nie śmiejesz się, gdy Błażej to mówi.
Nawet nie udajesz, że to żart.
Czujesz, jak ten zakład ląduje w twojej klatce piersiowej jak moneta wrzucona do studni, i nienawidzisz tego, że słyszysz, jak brzęk opada na samo dno.

Spoglądasz na swoich przyjaciół, na ich wypolerowane zegarki i wypolerowane okrucieństwo, a w tobie rośnie cicha odraza.
Nie ta dramatyczna, nie taka, która trzaska drzwiami.
Taka, która uświadamia ci, że od lat siedzisz przy złym stole.

“To nie jest śmieszne”, mówisz, a twój głos zaskakuje cię swoją stałością.
Tomasz uśmiecha się szyderczo, jakbyś odgrywał moralny teatr, a Daniel wzrusza ramionami, jakby godność była hobby dla biedniejszych.
Błażej pochyla się do przodu, z oczami pełnymi błysku, bo on potrafi wywąchać słaby punkt i wyszkolił się, by kąsać.

“Mówisz mi, że nie zapłaciłbyś, żeby ją zobaczyć, jak próbuje nadążyć?” – pyta Błażej.
“Daj spokój, Julian. To nieszkodliwe. Ona dostanie darmowy wieczór na mieście. Posmakuje dobrego życia.”

Stawiasz swoją szklankę powoli.
Dźwięk jest cichy, ale zmienia powietrze.
“Nie”, mówisz. “To nie jest nieszkodliwe. To pułapka.”

I tak się śmieją.
Bo tacy jak oni śmieją się ze wszystkiego, co nie jest drogie.
I uświadamiasz sobie z zimną jasnością, że jedyny powód, dla którego ten zakład ma moc, to ten, że pozwoliłeś im definiować, jak moc wygląda.

Błażej podnosi telefon i stuknął w niego dwa razy, jakby już przerabiał tę historię na pointę do grupowego czata.
“Pół bańki” – powtarza. “Po prostu ją zaproś. Niech przyjdzie. Niech resztę zrobi sala.”

Twoja szczęka się zaciska.
Nie jesteś dumny z faktu, że część ciebie chce coś udowodnić, ale nie możesz zaprzeczyć, że ona istnieje.
Nie przed nimi. Nie przed sobą.

Wstajesz.
Obserwują cię, jakbyś miał wydać rozkazy komuś, kto nie może odpowiedzieć.
Zamiast tego, wychodzisz z gabinetu i idziesz korytarzem, podążając za ledwo słyszalnym odgłosem bieżącej wody i cichym rytmem czyjejś pracy bez oklasków.

Jagoda jest w kuchni, płucze szklanki, z rękawami podwiniętymi do przedramion, jakby szykowała się do walki ze zwykłym bałaganem.
Nie drży, gdy wchodzisz, ale widzisz, jak napięcie gromadzi się w jej ramionach, zanim je rozluźnia.
“Proszę pana”, mówi, i jest to uprzejme, nie ciepłe. Pełne szacunku, nie posłuszeństwa.

Nie wiesz, jak zacząć, bo twój świat jest zbudowany na kontraktach, nie na szczerości.
Więc wybierasz najprostsze zdanie, to, które sprawia, że czujesz się odsłonięty.
“Jestem ci winien przeprosiny”, mówisz.

Zastyga, woda dalej leci, i zakręca ją cichym kliknięciem.
“Za co?” – pyta, nie oskarżycielsko. Po prostu precyzyjnie.

“Za to, że pozwalałem, aby do ciebie tak mówili”, mówisz.
“Za to, że nie zauważyłem, jakim jesteś człowiekiem, dopóki nie próbowali cię umniejszyć.”
Gardło się ściska. “Za bycie… uśpionym.”

Jagoda studiuje cię przez chwilę, z wyrazem twarzy nie do odczytania.
Następnie odkłada szklankę, składa dłonie i mówi: “Przeprosiny są łatwe, proszę pana. Wzorce są trudniejsze.”

Zdanie ląduje jak policzek, na który zasłużyłeś.
Kiwasz raz głową.
“Masz rację”, przyznajesz. “I próbuję zmienić wzorzec.”

Czeka.
Widać, że przywykła do bogatych ludzi, którzy mówią, że się zmienią, a potem zapominają o obietnicy, gdy tylko podadzą deser.
Więc nie ozdabiasz swoich intencji wyszukanymi słowami.

“Mój coroczny bal charytatywny za dwa tygodnie”, mówisz.
“To… impreza charytatywna. Dużo ludzi. Kamery.”
Połykasz ślinę. “Chciałbym cię zaprosić.”

Oczy Jagody lekko się zwężają, tak jak u kogoś, kto podejrzewa, że drzwi są tak naprawdę pułapką.
“Jako personel?” – pyta.

“Nie”, mówisz szybko, po czym zmuszasz się, by spotkać jej wzrok.
“Jako moja gościni.”

Cisza.
Buczenie lodówki. Daleki kapiący kran.
Jej oddech pozostaje równy, ale widziesz przebłysk niedowierzania w jej oczach, jakby obserwowała magika wyciągającego nóż z pustego powietrza.

“Dlaczego?” – pyta.

Prawda jest brzydka, więc dajesz jej najczystszą wersję, nie kłamiąc.
“Ponieważ zasługujesz na to, by być traktowana jak ktoś, kto ma prawo być wszędzie tam, gdzie zechce”, mówisz.
“I ponieważ chcę… poznać cię poza tym domem.”

Jagoda nie łagodnieje.
W rzeczywistości, staje się bardziej wyostrzona.
“I czy to cała prawda?” – pyta.

Puls wali ci w gardle.
Możesz skłamać i zachować swoją dumę nienaruszoną.
Albo możesz powiedzieć prawdę i zaryzykować, że odejdzie.

Wydychasz powietrze.
“Był zakład”, przyznajesz. “Okrutny. Oni myślą, że zostaniesz upokorzona.”

Twarz Jagody staje się nieruchoma.
Nie gniewna, nie zszokowana, po prostu… nieruchoma.
Jak drzwi, które same się zamykają.

“Więc jestem rozrywką”, mówi cicho.
“Żartem, którego przyprowadzasz pod rękę.”

“Nie”, mówisz zbyt szybko. “Nie tego chcę.”

“Ale tego oni chcą”, odpowiada, z nieugiętym wzrokiem.
“A ty stoisz w mojej kuchni i prosisz mnie, bym weszła na ich arenę.”

Czujesz, jak gorąco napływa ci do policzków.
Wstyd. Prawdziwy wstyd, nie ten na pokaz.
“Pytam”, mówisz ostrożnie, “ponieważ chcę wywrócić arenę do góry nogami.”

Jagoda pozwala, by cisza rozciągnęła się, aż stanie się testem.
Następnie pyta: “Czy chcesz wygrać ten zakład, Julian?”

Połykasz ślinę.
“Chcę zniszczyć ten zakład”, mówisz. “Chcę, żeby się nim zadławili.”

Jej usta zaciskają się.
“Możesz to zrobić beze mnie”, mówi.

“Mógłbym”, przyznajesz. “Ale myślę, że oni robili to ludziom przez całe twoje życie. Ludziom takim jak ty. A ja byłem… przy tym obecny.”
Unosisz lekko dłonie, otwarte, jak do poddania.
“Jeśli powiesz nie, zrozumiem. Nigdy więcej nie poproszę. Ale jeśli powiesz tak, dam ci jedną obietnicę: nie będzieszZ tą myślą, prowadząc przez noc, czułeś, jak stary, pusty świat zostaje wreszcie za tobą.