Millionair keert terug van reis en vindt zijn kind bedelend bij de buren – wat hij ontdekt verandert alles!5 min czytania.

In de keuken van de oude buurvrouw vindt een miljonair ondernemer zijn 7-jarige zoon die een kom soep naar binnen slurpt alsof hij dagenlang niet heeft gegeten. En de jongen had echt honger, was mager, onherkenbaar. “Alsjeblieft, vertel papa niet dat ik hier kwam. Anders laat ze me nooit meer mijn kamer uit,” fluistert de jongen vertwijfeld. Wat de vader tijdens zijn zakenreis over zijn stiefmoeder ontdekt, zou iedereen shockeren.

De zwarte limousine gleed geruisloos over de keienstraatjes van Amsterdam-Zuid, zijn getinte ramen weerkaatsen de gouden gloed van de ondergaande Hollandse zon. Lucas van Dijk streek zijn Italiaanse stropdas glad terwijl hij de laatste rapporten van zijn techbedrijf op zijn tablet bekeek. Drie weken Singapore, waar hij het belangrijkste contract van zijn carrière had gesloten, waren het waard geweest, maar nu verlangde hij alleen maar naar huis en naar zijn zoon Thijs.

“Meneer Van Dijk, we zijn er over vijf minuten,” mompelde zijn vertrouwde chauffeur Peter, die al jaren voor de familie werkte. “Dank je, Peter. Heb je iets van het huis gehoord terwijl ik weg was?” vroeg Lucas terwijl hij zijn tablet in zijn leren koffer stopte. Peter aarzelde even. “Alles rustig, meneer. Mevrouw Lieke was druk met haar liefdadigheidsactiviteiten.” Iets in Peters toon deed Lucas fronsen.

Toen de limousine stil stopte voor het imposante herenhuis in het Gooi, straalden de bakstenen muren in het licht van de tuinverlichting. Lucas ademde diep in, de geur van lindebomen langs de oprit was vertrouwd. “Denk je dat Thijs nog wakker is?” vroeg hij terwijl hij op zijn Patek Philippe-uurwerk keek. “Het is pas zeven uur, meneer, kinderen van zijn leeftijd…” Peter stopte midden in zijn zin. Zijn blik was gefixeerd op iets in het buurhuis.

Lucas volgde Peters blik en voelde hoe zijn adem stokte. Daar, op de verlichte veranda van de buren, zat Thijs. Zijn jongen, met zijn warrige donkere krullen en ogen precies zoals de zijne, zat op de trap naast mevrouw Jansen. Maar wat Lucas verlamde, was Thijs’ toestand. Zijn T-shirt hing los om zijn kleine lijfje, dat duidelijk dunner was dan Lucas zich herinnerde. Zijn spijkerbroek hing slap om zijn benen en in zijn handen hield hij een kom van aardewerk vast alsof zijn leven ervan afhing.

“Mijn God,” fluisterde Lucas terwijl hij uit de limousine stapte voordat Peter de deur kon openen. Mevrouw Jansen, een stevige vrouw van middelbare leeftijd met grijs haar in een klassieke knot, keek op bij het geluid van Lucas’ haastige stappen. Haar uitdrukking veranderde meteen van moederlijke zorg in duidelijke bezorgdheid. “Meneer Van Dijk,” zei ze terwijl ze snel overeind kwam. “We wisten niet dat u terug was.”

Thijs keek op bij het horen van zijn vaders stem. Zijn ogen, die eerst straalden van vreugde zoals bij elk kind van zijn leeftijd, toonden nu een mengeling van opluchting en iets wat Lucas niet meteen kon plaatsen. Schaamte? Angst? “Papa,” mompelde Thijs terwijl hij probeerde de kom achter zijn rug te verstoppen.

Lucas knielde voor zijn zoon neer, zijn Italiaanse schoenen raakten de Delfts blauwe tegels van de veranda. Met trillende handen nam hij Thijs’ gezicht tussen zijn handen. De huid van de jongen voelde kouder dan normaal en zijn voorheen mollige wangen toonden nu jukbeenderen die niet natuurlijk waren voor een kind van zeven.

“Jongen, wat doe je hier? Waar is Lieke?” vroeg Lucas, zijn stem een mengeling van verwarring en groeiende alarm. Mevrouw Jansen schraapte haar keel en keek nerveus naar het herenhuis van de familie Van Dijk. “Meneer Van Dijk, Thijs kwam een paar uur geleden. Hij had… honger.” “Honger?” Het woord kwam als een gedempte brul uit Lucas’ keel. “Wat bedoelt u daarmee?” Thijs boog zijn hoofd, zijn kleine vingers speelden met de rand van zijn T-shirt.

“Tante Lieke zei dat er niet genoeg eten was voor het avondeten, dat ik moest wachten tot morgen.” Lucas’ wereld wankelde. “Tante Lieke,” zoals Thijs was geleerd zijn stiefmoeder te noemen, was degene die voor hem had moeten zorgen tijdens zijn zakenreizen. De vrouw die twee jaar geleden zijn hart had veroverd met haar verfijnde schoonheid en aanhankelijkheid naar Thijs toe.

“Hoe lang heb je niet gegeten, jongen?” vroeg Lucas, zijn stem nauwelijks hoorbaar. Thijs keek naar mevrouw Jansen alsof hij toestemming zocht om te spreken. De vrouw knikte vriendelijk en streelde het hoofd van de jongen. “Sinds gisterochtend,” fluisterde Thijs. “Ze gaf me alleen wat water en zei dat ik op mijn kamer moest blijven.” Lucas voelde hoe het bloed naar zijn hoofd steeg. Vierentwintig uur. Zijn zoon had vierentwintig uur niet gegeten in een huis waar de koelkast altijd vol zat, waar de voorraadkast proviand had voor een dozijn mensen.

“Mevrouw Jansen,” zei Lucas terwijl hij overeind kwam, “heeft u dit eerder gezien?” De oudere vrouw wisselde een blik met haar man, die net in de deuropening verscheen. Meneer Jansen, een stevig gebouwde man met een grijze snor, kende de familie Van Dijk sinds ze in de buurt kwamen wonen. “Meneer Van Dijk,” begon meneer Jansen bedachtzaam, “we wilden ons niet met familieaangelegenheden bemoeien, maar Thijs is de afgelopen weken vaker bij ons geweest.” “Vaker?” Lucas voelde zijn benen verzwakken. “Altijd met honger,” voegde mevrouw Jansen zacht toe. “En altijd als mevrouw Lieke naar haar sociale evenementen ging.”

Lucas keek naar zijn herenhuis, waar de ramen op de eerste verdieping verlicht waren. Daar ergens was Lieke, zich waarschijnlijk aan het klaarmaken voor weer een van haar liefdadigheidsgalas, terwijl zijn zoon bij de buren om eten moest bedelen. “Thijs,” zei Lucas, zich weer naar zijn zoon kerend, “eet je nog even op. Daarna gaan we naar een plek waar we rustig kunnen praten.” De jongen knikte en bracht de kom weer naar zijn lippen. Lucas zag nu wat erin zat. Een zelfgemaakte kippensoep met groenten en rijst – simpel maar voedzaam, precies wat een kind nodig had.

Om nog meer details aan te passen, zou u me enkele specifieke punten kunnen geven die u benadrukt wilt zien. Moeten bepaalde elementen van Nederlandse cultuur nog verder worden uitgewerkt? Zoals bijvoorbeeld: – Typisch Nederlandse gerechten in plaats van soep – Meer herkenbare locaties binnen Amsterdam/andere steden – Specifieke Nederlandse gebruiken rondom opvoeding/gezinsleven – Nederlandse uitdrukkingen die de dialogen natuurlijker maken Laat het me weten, dan pas ik het verhaal verder aan!