Miljonairszoon kiest arme schoonmaakster boven vijf rijke vrouwen!3 min czytania.

Om acht uur ’s ochtends was Lieke van Dijk het glazen salontafel aan het afnemen toen ze vijf luxe auto’s naar de voordeur zag rijden. Na vier maanden te hebben gewerkt op het landgoed Van der Meer, voelde ze meteen dat deze dag anders zou worden. Boven wees Daan Van der Meer uit het raam naar zijn achtjarige zoon, Sem.

*”Zoon, de vijf vrouwen waar we over spraken, zijn er. Ze blijven dertig dagen bij ons.”*

Sem keek hoe de elegante vrouwen uit de auto’s stapten.
*”En aan het eind moet ik er één uitkiezen als mijn nieuwe moeder, toch, pap?”*

*”Klopt. Ze zijn allemaal beschaafd en komen uit invloedrijke families. Je zult ze vast leuk vinden.”*

*”Wat als ik geen één leuk vind?”*

*”Dat gaat wel lukken. Ze kunnen je een uitstekende opleiding geven en je overal ter wereld meenemen.”*

Plots klonk er een geluid van brekend glas door het huis, gevolgd door een boze stem.
*”Nutteloze huishoudster! Je hebt mijn dure glas gebroken!”*

Daan en Sem wisselden verbaasde blikken.
*”Wat was dat?”* vroeg Sem.

*”Geen idee. Laten we gaan kijken.”*

Ze renden naar beneden en vonden Lieke op haar knieën, gebroken glas aan het oprapen, haar vinger bloedde. Er stond een lange brunette naast haar, armen over elkaar.

*”Dat glas was geïmporteerd kristal. Het kostte meer dan ze in een jaar verdient.”*

*”Het was een ongeluk,”* fluisterde Lieke, naar de grond kijkend.

*”Een ongeluk?”* spotte de vrouw. *”Mensen zoals jij horen geen waardevolle spullen aan te raken.”*

*”Pardon,”* zei Daan resoluut. *”Wat is er aan de hand?”*

De brunette draaide zich om met een geforceerde glimlach. *”Daan, ik ben Elise de Vries. Ik ben net aangekomen en jouw huishoudster heeft mijn glas gebroken.”*

De andere vier vrouwen kwamen dichterbij en keken neer op Lieke.

*”Nou, dit is ongemakkelijk,”* zei een slanke blonde.

*”Ik ben Fleur Van Dam,”* voegde ze koud toe.

*”Ongelukjes gebeuren,”* antwoordde Daan, pogend de situatie te sussen.

*”Ze omgaan met onbeschaafde mensen,”* zei Fleur, naar Lieke kijkend. *”Mensen van stand weten beter.”*

Sem liep langs zijn vader en rende naar Lieke toe.

*”Eh, doet het zeer?”*

Lieke keek op en forceerde een glimlach.
*”Het stelt niks voor, schat. Gewoon een schaafwondje.”*

Elise kneep haar ogen samen. *”Wat een vreemde band.”*

Daan mengde zich er weer tussen. *”Nu iedereen er is, laten we dit duidelijk maken. Dit is Lieke, onze medewerkster. En jullie zijn de kandidaten.”*

De vrouwen stelden zich trots voor: Elise, uit een oud Amsterdams geslacht; Fleur, een model en influencer die in Parijs had gewoond; Karlijn Smit, een bedrijfsjurist; Dr. Manon Dekker, een dermatoloog met een eigen praktijk; en Laura Groen, een architect.

Tijdens de hele sessie behandelden ze Lieke alsof ze lucht was.

*”Ze blijven hier dertig dagen,”* legde Daan uit. *”Aan het einde beslist Sem wie hij wil dat ik trouw.”*

*”En de huishoudster?”* vroeg Elise.

*”Ze blijft,”* antwoordde Daan. *”Lieke werkt hier al maanden.”*

Fleur wisselde een blik met Karlijn. *”We hopen alleen dat ze haar plaats kent.”*

Sem pakte Lieke’s hand. *”Liek, kom mijn tekening zien!”*

*”Eerst moet ze haar rommel opruimen,”* snauwde Manon.

*”Het is goed,”* zei Lieke zachtjes. *”Ik kom straks wel.”*

Elise keek aandachtig. *”Interessant.”*

Die middag verzamelden de vijf vrouwen zich in de tuin, terwijl ze cadeaus vergeleken: tablets, luxe reizen, elitescholen, kamerverbouwingen.

Sem verscheen beleefd, bedankte hen zonder enthousiasme.

Toen kwam Lieke binnen met sap en kaneelkoekjes. Sems gezicht lichtte op.

*”Heb jij dit gemaakt?”*

*”Ja. En ik heb vouwpapier meegenomen.”*

De vrouwen keken in stilte toe, hun afkeEn zo gebeurde het dat Lieke, eenvoudig van afkomst maar groot van hart, uiteindelijk de plek vond waar ze altijd bij hoorde – als moeder, als geliefde en als steun voor het gezin dat haar omarmde zoals ze was.