Dmytro Bobok

„Nigdy bym nie…” powiedział Henryk. „Teraz już to wiem.” „A wtedy?” Julian spojrzał w dół. „Wtedy byłem ranny, pod wpływem leków i zawstydzony. Nasza ostatnia rozmowa sprawiła, że jej kłamstwa wydawały się prawdziwe.” Prawda uderzyła mocniej niż oskarżenie. Henryk nie spowodował przestępstwa Debory, ale pozostawił szczelinę, przez którą mogła wlać truciznę do umysłu jego syna. … Read more

„Nigdy bym nie…” – powiedział Henryk. „Teraz już to wiem”. „Ale wtedy?” Julian opuścił wzrok. „Wtedy byłem zraniony, otumaniony lekami i zawstydzony. Nasza ostatnia rozmowa sprawiła, że jej kłamstwa wydawały się wiarygodne”. Prawda uderzyła mocniej niż oskarżenie. Henryk nie spowodował zbrodni Debory, ale pozostawił szczelinę wystarczająco szeroką, by ona wlała truciznę w umysł jego syna. … Read more

Zmierzch opadł na Zielonogórsk wilgotną, przejmującą wilgocią, jaka zdarza się tylko w połowie listopada, gdy jesień już ustępuje, ale zima jeszcze nie śmie przejąć panowania. Mżawka nie ustawała od samego rana, wisiała w powietrzu najdrobniejszym pyłem wodnym, osiadała na kołnierzach, wciskała się pod ubrania, czyniąc twarze przechodniów bladymi i zagubionymi. Światła szyldów rozmywały się w … Read more

Wieczór rozpostarł się nad Zielonogórzem wilgotną, przemokniętą płachtą, jaką spotyka się tylko w połowie listopada, gdy jesień już ustępuje, a zima jeszcze nie śmie przejąć panowania. Mżawka nie ustawała od samego rana, wisiała w powietrzu najdrobniejszym pyłem wodnym, osadzała się na kołnierzach płaszczy, wnikała pod ubranie, czyniąc twarze przechodniów bladymi i zagubionymi. Światła szyldów rozmywały … Read more

Mijała podłogę mopem, brzuch ciężki, dziewięciomiesięczny. Jan Kowalski omal nie minął jej bez słowa. Nie zatrzymał się przez jej zaokrąglony stan. Zatrzymał się przez jej buty. Obuwie było wyświechtane od środka, lewe bardziej niż prawe. Znał te buty. Teczka wysunęła mu się z dłoni, z głośnym stukiem uderzając o wypolerowany marmur. Dźwięk rozniósł się po … Read more

Kobieta, która przeciągała mopem po błyszczącej posadzce, była w dziewiątym miesiącu ciąży. Paweł Kowalski prawie przeszedł obok niej, nie rzucając nawet drugiego spojrzenia. Nie zatrzymał się z powodu jej zaokrąglonego brzucha. Zatrzymał się z powodu jej butów. Obuwie było wytarte od środka, lewe bardziej niż prawe. Znał te buty. Jego teczka wysunęła mu się z … Read more

“Ihr braucht ein Zuhause und ich brauche Großeltern für meinen Sohn”, sagte sie zu den Fremden. Leni Bauer hätte sich niemals vorstellen können, dass sie zwei wildfremden Menschen auf dem staubigen Feldweg zu ihrem kleinen Hof so ein kühnes Angebot machen würde. Das alte Paar trug zwei abgewetzte Koffer und die Müdigkeit von Menschen, die … Read more

**Dagboek van een man** Lotte van Dijk had lang geleden geleerd hoe ze zich onopgemerkt door een huis kon bewegen. Haar voetstappen waren licht, haar stem zacht, haar aanwezigheid bijna onzichtbaar—tenzij je iets nodig had, en dan was het al klaar voordat je het vroeg. Acht jaar had ze gewerkt voor de familie De Vries, … Read more

Ciężkie wojskowe buty uderzyły w sprowadzony marmur. I cała sala balowa zamarła w całkowitej ciszy. Nie takiej, gdy ludzie milkną, tylko martwej. Taki rodzaj ciszy, jaki zapada, kiedy ludzie przyzwyczajeni do pieniędzy nagle zdają sobie sprawę, że te pieniądze przestały być najgłośniejszą rzeczą w pomieszczeniu. Jako pierwsi weszli żołnierze. Nie garnizonowi strażnicy. Nie dekoracyjne mundury … Read more

Greta Bauer hatte schon vor langer Zeit gelernt, wie man sich geräuschlos durch ein Haus bewegt. Ihre Schritte waren leicht, ihre Stimme sanft, und ihre Anwesenheit war kaum zu spüren – es sei denn, man brauchte etwas. Dann war es meist schon erledigt, bevor man überhaupt fragen konnte. Fast acht Jahre hatte sie für die … Read more