Dmytro Bobok

Das Gold fing das Lampenlicht ein wie eine kleine, gefangene Sonne. Es lag verstreut auf dem gläsernen Tisch – zwei schwere Armbänder, ein Siegelring für Herren, eine zarte Kette mit einem Anhänger in Tropfenform. Daneben ruhte eine dicke Ledergeldbörse, unverschlossen, ihr Mund leicht geöffnet, die grünen Ränder der Geldscheine selbst von der anderen Seite des … Read more

De allereerste keer dat het pakketje kwam, was Daniel zes jaar oud en begreep hij het woord “afwezigheid” nog niet helemaal. Zijn moeder was pas drie maanden eerder overleden. Het huis rook nog steeds naar haar: naar lavendelzeep, naar versgezette koffie in de ochtend, naar die mengeling van warmte en vermoeidheid die mensen achterlaten die … Read more

Ostatnią rzeczą, którą usłyszałem przed tym, jak zimna ceramika łazienkowych płytek z impetem zderzyła się z moją twarzą, było śmiech mojego ojczyma. „Za wolno, Klara. Zawsze za wolno,” zadrwił Raymond, jakby uderzenie siedemnastoletniej dziewczyny nieprzytomnej było jedynie puentą do wewnętrznego żartu, którego byłem zbyt głupi, by zrozumieć. Gdy w końcu przemusiłem się, by otworzyć oczy, … Read more

Ostatnia rzecz, którą usłyszałam przed tym, jak zimne, ceramiczne płytki łazienki z impetem spotkały się z moją twarzą, było śmiech mojego ojczyma. „Za wolno, Klara. Zawsze za wolno,” szydził Raymond, jak gdyby znokautowanie siedemnastoletniej dziewczyny było jedynie puentą do żartu, którego nie rozumiałam, bo byłam za głupia. Kiedy w końcu zmusiłam się do otwarcia oczu, … Read more

Prywatna sala jadalna w Willi Bellamy pachniała białymi truflami, wiekowym mahoniem i duszącym zapachem niezasłużonej arogancji. Obiad z okazji czterdziestej rocznicy moich rodziców miał być triumfem. Złote balony unosiły się pod sklepieniem, a dwudziestu członków rodziny Koszyk siedziało wokół długiego stołu nakrytego ciężkim obrusem, podnosząc kryształowe kieliszki szampana, za które, choć tego nie wiedzieli, zapłaciłem … Read more

Prywatna jadalnia w Domu Bellamych pachniała białymi truflami, starą mahoniową drewnem i mdlącym zapachem niezasłużonej arogancji. Uroczysta kolacja z okazji czterdziestej rocznicy ślubu moich rodziców miała być triumfem. Baloniki pokryte złotym liściem unosiły się pod sklepieniem, a dwudziestu członków rodziny Kowalczyk siedziało wokół długiego stołu nakrytego ciężkim obrusem, podnosząc kryształowe kieliszki szampana, za który, choć … Read more

Kiedy wyszedłem z wysokich żelaznych bram Zakładu Karnego w Białej Podlaskiej, miałem na sobie tę samą wyblakłą szaro-skalną koszulę, w której mnie aresztowano. W lewej ręce trzymałem przezroczystą plastikową torbę, która zawierała mój portfel, martwy telefon komórkowy i mosiężny klucz do mieszkania, które już nie wynajmowałem. Pod tym cienkim bawełnianym T-shirtem zdobiła moje lewe łopatki … Read more

Kiedy wyszedłem zza potężnych żelaznych bram Zakładu Karnego w Zamościu, miałem na sobie tę samą szaro-fadedną koszulę, w której mnie aresztowano. W lewej ręce trzymałem przezroczystą plastikową torbę, w której znajdowały się mój portfel, martwy telefon komórkowy i mosiężny klucz do mieszkania, którego już nie wynajmowałem. Pod tym cienkim bawełnianym szalem mieściła się postrzępiona blizna … Read more

Elisabeth Schmidt hatte sich an die Stille gewöhnt. Nicht die friedliche Art, die sich nach dem Zubettgehen über ein Haus legt, sondern die beobachtende, urteilende Ruhe einer kleinen Kleinstadt in der Provinz, die so tat, als würde sie nicht starren, während sie es bei jeder Gelegenheit doch tat. Fast ein Jahrzehnt lebte sie unter diesem … Read more

Man lacht nicht, wenn Benjamin das sagt. Man tut nicht einmal so, als wäre es ein Witz. Man spürt die Wette in der Brust landen wie eine Münze, die in einen Brunnen fällt, und man hasst es, dass man sie bis ganz nach unten klirren hört. Man schaut seine Freunde an, ihre polierten Uhren und … Read more