Dziewczynka, która zaufała motocyklistom, a nie policji, by ratować matkęKiedy przybyli lekarze, było już za późno, by uratować jej życie.5 min czytania.

Siedzieliśmy w naszym klubie w Krakowie, kiedy w środku nocy do baru weszła mała dziewczynka. Była boso, w piżamce i szepnęła tylko cztery słowa, po których trzydziestu twardych weteranów poderwało się na równe nogi: „Znowu bije mamę”.

Każdy w tym pomieszczeniu znał siedmioletnią Zosię. To było to dziecko, które w każdą sobotę sprzedawała nam lemoniadę przed swoim domem, kiedy przejeżdżaliśmy obok. Ta, która machała do nas i wołała: „Cześć, przyjaciele na motocyklach!”, jakbyśmy byli bohaterami, a nie „niebezpiecznymi bandziorami”, za jakich uważali ją sąsiedzi.

Jej dom stał dokładnie jeden blok od naszej siedziby i przez trzy lata udawaliśmy, że nie widzimy siniaków na ramionach jej matki. Tego, jak Zosia czasem wzdrygała się na głośniejsze dźwięki, krzyków, które niosły się w ciche wieczory.

Trzymaliśmy się zasad. Dzwoniliśmy anonimowo na policję. Obserwowaliśmy, jak funkcjonariusze pojawiają się i odjeżdżają po dwudziestu minutach z brakiem „dowodów na zakłócenie porządku”. Widzieliśmy, jak dwa razy była opieka społeczna i nic nie zrobiła. Zrobiliśmy wszystko, co zgodne z prawem, wszystko, co poprawne, wszystko, co społeczeństwo nam kazało.

Ale tej nocy Zosia stała w naszych drzwiach z własnym podbitym okiem i przeszła przez ciemność, by znaleźć jedynych ludzi, którym ufała.
„Proszę” – powiedziała swoim malutkim głosem. „On powiedział, że tym razem ją zabije. Wyjął broń.”

Wielki Janek, nasz prezes, był już na nogach. Tytus i Wariat nakładali swoje kamizelki. Każdy człowiek w tym barze był w ruchu, dekady wojskowego wyszkolenia dawały o sobie znać. Ale to, co wydarzyło się później, wstrząsnęło całym miastem, bo najbardziej niebezpieczny klub motocyklowy w trzech województwach miał złamać wszystkie reguły, których latami się trzymali.

A przed świtem wszyscy mieli się dowiedzieć, dlaczego trzydziestu ośmiu motocyklistów otoczyło o północy jeden dom i co znaleźli w środku, co sprawiło, że przyjeżdżający na miejsce policjanci nazwali nas bohaterami, a nie przestępcami.

Ale najpierw musieliśmy uratować matkę Zosi. I mieliśmy na to dokładnie cztery minuty, zanim…

Te cztery minuty rozpoczęły się w chwili, gdy Zosia wypowiedziała te słowa.
„Tytus, Wariat, tylne wejście” – warknął Wielki Janek, a jego głos przebił się przez nagły chaos. „Doktor, bierz swój zestaw medyczny. Wąż, dzwoń na 112, ale powiedz, żeby jechali na cicho – bez syren, dopóki nie dojadą”.

Chwyciłem Zosię za rękę – trzęsła się jak osika, jej malutkie palce były lodowate. „Słoneczko, jest ktoś jeszcze w domu? Jakieś inne dzieci?”
„Tylko mama i on” – szepnęła. „Wczoraj wysłał mojego brata do babci”.

To sprawiło, że krew we mnie skrzepła. Oprawcy nie odsyłają dzieci, chyba że planują coś ostatecznego.
„Zamki w oknach?” – zapytał Wielki Janek Zosię, klękając, by być na jej wysokości. Jak na faceta, który zaliczył trzy turę w Afganistanie, był niezwykle delikatny w stosunku do dzieci.
„Mama zabiła je gwoździami w zeszłym miesiącu” – powiedziała Zosia. „Jak próbował ją przez nie wypchnąć”.
Jezu Chryste. A opieka społeczna nie znalazła „żadnych dowodów” zagrożenia.

Ruszyliśmy jak jednostka wojskowa, bo większość z nas nią była. Trzydziestu ośmiu członków klubu Wilcze Stado, średnia wieku pięćdziesiąt pięć lat, zbiegło się przy małym, dwupiętrowym domu, gdzie mała dziewczynka sprzedawała lemoniadę.

Ćwiczyliśmy takie scenariusze podczas comiesięcznych spotkań, nie dlatego, że planowaliśmy być samozwańczą strażą, ale dlatego, że kiedy jesteś wyszkolony do walki, przygotowujesz się na wszystko.

Zostałem z Zosią w klubie z pięcioma innymi członkami, podczas gdy reszta wyruszyła. Skuliła się na moich kolanach, zaciskając moją skórzaną kamizelkę jak linę ratunkową.
„Czy oni go skrzywdzą?” – zapytała.
„Nie, skarbie. Po prostu powstrzymają go przed krzywdzeniem kogokolwiek innego”.

Przez nasze radio słyszeliśmy, jak akcja się rozwija. Głos Wielkiego Janka, spokojny i opanowany: „Światło w sypialni. Ruch w oknie. Tytus, jesteś na pozycji?”
„Zgarnięte. Mam wizję przez szybę w drzwiach tylnych. Ma coś, co wygląda na trzydziestkę ósemkę, wymachuje nią. Ona jest na podłodze, nie rusza się”.

Moje serce stanęło. Zosia musiała wyczuć, że się spiąłem, bo zaskomlała.
„Rusza się” – zaktualizował Tytus. „Pełza w stronę łazienki”.
„Czas dojazdu policji?” – zapytał Wielki Janek.
„Siedem minut” – zameldował Wąż.
Za długo. Wszyscy wiedzieliśmy, że siedem minut to za długo.

Oprawca zbliżał się coraz bardziej do kobiety i wtedy usłyszałem strzały i natychmiast pobiegłem zobaczyć, kto został postrzelony.

To, co wydarzyło się później, zajęło dokładnie dziewięćdziesiąt sekund, według policyjnego raportu, który później przeczytałem.

Wielki Janek, były komandos Jednostki Wojskowej GROM, wszedł przez drzwi frontowe, jakby były z papieru. Huk był na tyle głośny, że usłyszeliśmy go o blok dalej, w klubie.

Oprawca – Robert Kowalski, bankier inwestycyjny, filar lokalnej społeczności – odwrócił się w stronę hałasu, dając Tytusowi otwarcie do wejścia od tyłu.

Broń raz wypaliła, kula utkwiła w suficie, gdy Reaper, wszystkie jego 150 kilo, powalił Kowalskiego takim przejęciem, że NFL byłby dumny.
„Czysto!” – głos Wielkiego Janka zagrzmiał przez radio. „Doktor, wchodź tutaj. Ona jest ciężko ranna”.

Policja przyjechała i zastała trzydziestu motocyklistów pilnujących miejsca zdarzenia, podczas gdy Doktor, który był ratownikiem medycznym w Iraku, pracował nad utrzymaniem przy życiu Marii Nowak.

Miała złamaną kość oczodołową, cztery złamane żebra i krwawienie wewnętrzne. Gdybyśmy czekali na „właściwe władze”, zmarłaby na tej sypialnianej podłodze.

Robert Kowalski był przytomny i krzyczał o napaści, wtargnięciu i pozwach. Aż do chwili, gdy funkcjonariusz Nowak, pierwszy na miejscu, znalazł telefon Doktora z trzema miesiącami skrupDowiedziawszy się o tym, że jego własny brat był ofiarą podobnego przemahu w dzieciństwie, Komisarz Nowak aresztował Kowalskiego, uznając nasze działania za obywatelskie zatrzymanie.