Tajemnica zapomnianej osady i lekarza, który zniknąłZostałam sama z mroczną tajemnicą tego miejsca, wiedząc, że moje pytania mogą doprowadzić do tego samego losu.5 min czytania.

Początek czerwca 1952 roku.

Teresa stała przy rozkładzie pociągów podmiejskich, ściskając w dłoni sfatygowane skierowanie do wsi Olchówka i czując, jak w środku rozlewa się zimny, gęsty niepokój. Jak przyjmie ją miejscowa ludność? Młoda lekarka ogólna, ledwo co zeszła z akademickiej ławy. Miejska dziewczyna, która dorastała między odrapanymi ścianami warszawskiej komunalnej kamienicy, nigdy nie mieszkała na wsi, nie wiedziała, od której strony chwycić za kosę i jak napalić w piecu… Czy sobie poradzi? Czy udźwignie ten nagle przytłaczający ciężar odpowiedzialności, który wydawał się teraz niczym żeliwna płyta?

Na dworcu, gdy szła z ciężką tekturową walizką w kierunku peronu, zaproponował jej pomoc mężczyzna około pięćdziesiątki, o twPoorzy pooranej głębokimi zmarszczkami i bystrym, choć dobrodusznym spojrzeniem. Ubrany był w czysty, choć wielokrotnie prany kożuszek, a na głowie miał wyblakłą pod słońcem czapkę. Widać było – człowiek pracy, przyzwyczajony do ziemi.

– Dokąd droga, jeśli mogę zapytać? – spytał, z łatwością podnosząc walizkę, jakby była wypełniona nie książkami i narzędziami, a pierzem.
– Do Olchówki – odpowiedziała Teresa, poprawiając wymykający się spod chustki kosmyk włosów.
– O, to znaczy, ziomalka! Ja też stamtąd. Mówią na mnie Filip, Filipek. A pani do rodziny czy z jakiejś innej potrzeby? – dopytywał się mężczyzna.
– Z nakazu pracy. Na trzy lata. Jestem lekarzem – powiedziała, oczekując swojego zdziwienia.
– Ależ! – Filip nawet się zatrzymał i spojrzał na nią z szacunkiem pomieszanym z radosnym zdumieniem. – Ach, jak wspaniale! W końcu doczekaliśmy się! – Zdjął czapkę i wyciągnął szeroką, zrogowaciałą dłoń. – Filip Janowicz Łuczak, brygadzista spółdzielni rolniczej.
– Bardzo mi miło, Teresa Władysławowna Sobieska – odpowiedziała na uścisk dłoni, starając się, by jej dłoń nie zadrżała.
– Teresa Władysławowna, powiedzcie, to prawda, że w Olchówce już prawie dwa lata nie ma stałego lekarza?
– Prawda, Filipie Janowiczu, gorzka prawda. A co tak? Czyżby przez dwa lata nie znalazł się nikt poza wczorajszą studentką?
– A kto by chciał jechać do naszej głuszy? – uśmiechnął się, stawiając walizkę na ziemi i zapalając samoskręta z gryzącym dymem machorki. – Wieś zapadła, drogi rozmywa, dobrze, że choć nową szkołę po wojnie postawili, a to nasze dzieciaki biegały do Sosnówki na siedem mil, by chlebać kisiel. A przedtem… to w ogóle koniec świata, same lasy i bagna nie do przejścia.
– Ale wcześniej mieliście lekarza, prawda? Gdzie on się podział? Nie mogliście przecież siedzieć dwa lata bez pomocy?
– Był, jakżeby inaczej – westchnął Filip, a jego twarz pociemniała, tracąc poprzednią serdeczność. – Znakomity był doktor, Stanisław Bogumił Górny. Człowiek rzadkiej duszy, wszystkich leczył za dziękuję, ostatnią koszulę by oddał. Świętej pamięci.
Teresa drgnęła.
– Nie żyje?
Filip zniżył głos i, rozejrzawszy się dookoła, jakby nawet na pustym peronie bał się być usłyszanym, powiedział:
– Zabili go. Półtora roku temu. A sprawa ciemna, w lesie znaleźli, koło Diabelskiego Jaru. Mówili – nieszczęśliwy wypadek, na polowaniu, rzekomo sam się niechcący postrzelił. Tylko nikt w to nie wierzy.
– Jak zabili? – Teresie zrobiło się nieswojo. Serce ścisnęło się od złego przeczucia. Wychodzi na to, że jedzie nie tylko w głuszę, ale w miejsce, gdzie ziemia pod nogami zabitego lekarza jeszcze nie ostygła. – Za co? Kto?
– A tego nikt nie wie. Gadają różnie. Jedni – że miał jakąś ważną teczkę, notatki o ludziach, których leczył, i że podobno były tam tajemnice, za które zapłacił. Inni – że z naszym posterunkowym, Tadeuszem, nie dogadał się, charakterami zeszli. Trzeci w ogóle plotkują o starym skarbie, co w jarze schowany. Kłamstw dużo, a prawdy nie ma. Jedno wiem na pewno: człowiek był niespokojny, prawdę kochał do szaleństwa, za co, widać, i cierpiał.
Teresa wzdrygnęła się, mimo ciepłego letniego wiatru.
– A córka jego? On chyba miał córkę? Coś o tym słyszałam na rozmieszczeniu.
– Miał. Jadzia, Jadwiga Stanisławowna – skinął Filip. – Właśnie przed jego śmiercią ukończyła kursy felczerskie, chciała z ojcem pracować ramię w ramię. Mądra dziewczyna, cała w ojca. Po jego śmierci nawet na odległość strzału z armaty nie dopuszczali jej do punktu. Mówili – bez roku tydzień, doświadczenia nie ma, no i w ogóle… niegodna. Teraz w polu pracuje, gnie się za dniówki, a wieczorami po kryjomu chodzi do tych, którzy jej ufają, pomaga za kromkę chleba albo garnuszek mleka. Nasz posterunkowy, Jan Piotr Kruk, z niej oka nie spuszcza, ciągle coś węszy. Mówi, że śledztwo trwa. Tylko to psia kość, przykrywka. Prawdziwego zabójcy w ogóle nie szukają.

Rozmowę przerwał świst lokomotywy i weszli do półpustego wagonu. Jechać mieli pięć godzin i Teresa była wdzięczna niebiosom, że zesłały jej tego rozmownego brygadzistę. W czasie długiej drogi, miarowo stukającej kołami, opowiedział jej o wszystkim: kto w Olchówce czym żyje, u kogo można załatwić mleko, a do kogo lepiej nie pchać się bez potrzeby. Ale myśli Teresy raz po raz wracały do zmarłego doktora i jego napiętnowanej córki. Jaka tajemnica, niczym czarna topiel, wciągnęła tę wieś?

Stacja okazała się pojedynczym drewnianym peronem, stojącym wśród gęstej ściany lasu, podchodzącego pod same tory. Teresa i Filip zeszli po skrzypiących schodkach, a dziewczyna zobaczyła starą półciężarówkę, a przy niej – krępą postać w milicyjnym mundurze.
– A oto i Kruk się zjawił, nie zkurzył się – mruknął niechętnie Filip. – Jedna radość – nie trzeba będzie iść piechotą, bo szybko się ściemni.
Milicjant, młody mężczyzna o ciężkiej, jakby z kamienia wykutej twarzy i jasnych, czujnych oczach, podszedł do nich i sucho się przedstawił:
– Posterunkowy JanMilcząco wskazał ręką na drzwi samochodu, a kiedy ruszyli wąską, gruntową drogą ku wsi, Teresa wiedziała już, że to nie koniec tajemnic Olchówki, a dopiero ich początek.